expurgo
expurgo, to purge, cleanse, purify
Could not find expurgatis in Logeion dictionaries.
expurgatis perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural of expurgo
expurgatis feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter dative plural, neuter ablative plural of expurgatus
ex-purgo, āvi, ātum, 1, v. a., to purge, cleanse, purify (class.).
- I Lit.: dolabella quicquid emortuum est (trunci aut vitis), Col. 4, 24, 5: capisterio quicquid exteretur, id. 2, 9, 1: lepras, psoras, lichenas, lentigines, Plin. 23, 7, 64, § 126.—Poet.: quae poterunt umquam satis expurgare (me) cicutae? i. e. to cure of poetic ecstasy, * Hor. Ep. 2, 2, 53: vetus fermentum, remove by cleansing, Vulg. 1 Cor. 5, 7.—
- B Trop.: expurgandus est sermo, * Cic. Brut. 74, 258.—
- II In partic., to clear from censure, to exculpate, vindicate, justify, excuse: me expurgare tibi volo, Plaut. Capt. 3, 4, 87 (619); id. Mil. 2, 6, 17 (497): sine me expurgem, Ter. And. 900; id. Hec. 742: non facile est expurgatu, id. ib. 277: sese parum expurgat, fails to vindicate, Sall. J. 69, 4: requirens objecta et expurgaturum asseverans, Tac. A. 16, 24: fidem consiliumque publicum, Gell. 7, 3, 5.—Hence, P. a.: expurgātus, a, um, pure, clear; comp.: mens, Rufin. Orig. de Princ. 1, 1, 7.
ex-pūrgo, āvī, ātum, āre, ausputzen, reinigen, säubern, I) eig.: A) im allg.: quidquid (spicarum) exteretur scaphisterio exp., Col.: sordida ulcera, Plin. – poet., quae poterunt umquam satis expurgare (me) cicutae? mich (von der Dichterglut) heilen, Hor. ep. 2, 2, 53. – B) prägn., ausputzen = reinigend entfernen, dolabellā exp. quidquid emortuum est, Col.: lepras, psoras, Plin. – II) übtr.: A) im allg.: expurgandus est sermo, Cic. Brut. 258. – B) insbes., entschuldigend reinigen, rechtfertigen, entschuldigen, se, Plaut.: se alci, Plaut.: expurgaturum (obiecta) asseverans, Tac.: consilium publicum, Gell.: dissimulandi causā aut sui expurgandi, sich vom Verdachte zu reinigen, Sall. – ➳ Eine gedehnte Form expurigo von Ritschl im Plautus eingeführt, s. Plaut. capt. 620 (616 Br.); mil. 497 u. 517. Vgl. Ritschl opusc. 2, 431.
See: expurgare
expūrgō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 nettoyer, émonder, retrancher, enlever : Col. Rust. 4, 24, 5 ; Plin. 23, 126 || [fig.] corriger : expurgandus est sermo Cic. Br. 259, il faut châtier le style ¶ 2 [fig.] purger : Hor. Ep. 2, 2, 53 ¶ 3 disculper, justifier : Ter. Andr. 900 ; Hec. 277 ; Sall. J. 79, 4 ; Tac. Ann. 16, 24.
- 1. reinigen, schoonmaken [metaf. sermonem];
- 2. rechtvaardigen, verontschuldigen; ➤ sui expurgandi causā tot zijn rechtvaardiging; non facile est expurgatu.
ex-pūrgō āvī, ātus, āre,
- to purge, cleanse, purify: me, i. e. cure of poetic ecstasy, H. — Fig.: expurgandus est sermo.—To clear from censure, exculpate, vindicate, justify, excuse: me, T.: sese parum, fail to vindicate, S.: expurgaturum (obiecta) adseverans, Ta.—Supin. abl.: non facilest expurgatu, T.