exputo
Could not find exputatum in Logeion dictionaries.
exputatum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of exputo
ex-pŭto, āvi, ātum, 1, v. a.
- To lop off, to prune, to crop: veteranam vitem, Col. 3, 15, 3; 5, 6, 31: palos, id. 11, 2, 12.—
- II Trop.
- A To consider well, to examine: utramque rem simul, Plaut. Trin. 2, 1, 8 (230): id exputando evolvere, Auct. Her. 2, 26, 42.—*
- B To fathom, comprehend: quae mens eum aut quorum consilia a tanta gloria avocarint, exputare non possum, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 24, 6.
ex-puto, āvī, ātum, āre, I) eig., ausputzen, beschneiden, veteranam vitem, Col.: palos, Col.: in exputando vel alligando, Col. – II) übtr., genau in Erwägung ziehen, ergründen, utramque rem simul, Plaut. trin. 234: id exputando evolvere, Tragic. inc. fr. 177 R.2 (bei Cornif. rhet. 2, 42, dem Kaiser u. Klotz diese Worte beilegen): exputare non possum m. folg. indir. Fragesatz, Planc. in Cic. ep. 10, 24, 6. Auct. decl. in Sull. 5, 14.
See: exputare
expŭtō, āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 tailler, émonder : Col. Rust. 3, 15, 3 ¶ 2 peser, examiner : Pl. Trin. 234 ; [avec interr. ind.] Planc. d. Cic. Fam. 10, 24, 6.
- 1. (agr.) snoeien; schoonmaken;
- 2. overwegen, onderzoeken.