exululo
exululo, to howl, cry out, howl violently
Could not find exululare in Logeion dictionaries.
exululare present active infinitive, present passive imperative 2nd singular, present passive indicative 2nd singular of exululo
ex-ŭlŭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. (poet.).
- I Neutr., to howl or cry out, to howl violently: nactusque silentia ruris Exululat, Ov. M. 1, 233; Val. Fl. 8, 171: solutis Crinibus exululant matres, Sil. 12, 599. —In dep. form: dum stupet (Bacchis) Edonis exululata jugis, Ov. Tr. 4, 1, 42.—*
- II Act., to call or invoke with howlings: Cybeleia mater Concinitur Phrygiis exululata modis, Ov. A. A. 1, 507.
ex-ululo, āvī, ātum, āre, aufheulen Ov. u.a. – dah. exululātus, a, um, a) passiv, durch Heulen gefeiert, mater Cybeleïa, Ov. art. am. 1, 508; vgl. fast. 4, 186. – b) medial, aufheulend, Ov. trist. 4, 1, 42.
exŭlŭlō, (14) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., pousser des hurlements, des cris : Ov. M. 1, 233 ¶ 2 tr., appeler avec des cris, des hurlements : Ov. Ars 1, 507.
- 1. luid huilen; — p. adj. exululātus, a, um (a) door huilen gewekt; (b) in huilen uitbarstend;
- 2. (Ov.) huilend aanroepen.
exŭlŭlo, as, āvi, ātum, āre, intr.: ululare.
ex-ululō —, ātus, āre,
- to howl, cry out, howl violently, O.—P. pass.: (Bacchis) exululata iugis, after howling, O.: mater, invoked with screams, O.