finitivus
Could not find finitiva in Logeion dictionaries.
finitiva feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter accusative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular of finitivus
fīnītīvus, a, um, adj. [finio] (post-Aug.), rhet. and gram. t. t.
- In rhetoric, defining, explaining: status, Quint. 3, 6, 5; 26: causa, id. 7, 3, 26.—
- II In gram.
- A Modus, definite, i.e. the indicative, Diom. p. 328 P.—
- B Final: litterae, Mart. Cap. 3, § 240: quaestio, id. 5, § 466.
fīnītīvus, a, um (finitus), I) die Endung betreffend, End-, litterae, Mar. Victorin. art. gr. 1, 3, 28 = 7, 17 K. – II) auf Bestimmung (Erklärung) beruhend, status, Quint.: causa, Quint.: quaestio, Mart. Cap.: modus, der Indikativ, Diom.
si ‥ aliquis ‥ certificatus de una conclusione ~a eam assereret(
declinantur ‥ hoc modo verba activa et passiva ordinis primi ~a
acusativus potest a parte ante ‥ proprie construi cum modo infinitivo, et ideo potentiam habet alico modo ut construatur cum modo ~o, licet inproprie
in omni genere dictaminum tres ‥ distinctiones ‥ quarum prima est suspensiva, secunda constans, tertia ~a. ‥ ~a est qua finitur oratio et ipsa dicentis intentio
periodus ‥ interpretatur ‥ stella seu color lucens et est ~a
aliqua natura est in entibus ~a
fīnītīvus, a, um (finitus), qui termine, final : Capel. 3, 240 || [gramm.] modus Diom. 338, 16, le mode indicatif || [rhét.] status Quint. 3, 6, 5, genre de cause reposant sur une définition, cf. 12, 2, 19.