frendo
frendo, to gnash, gnash the teeth
Could not find frendens in Logeion dictionaries.
frendens present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of frendo
- I Neutr., to gnash the teeth (for syn. cf. fremo): ego illum male formidabam, ita frendebat dentibus, Plaut. Capt. 4, 4, 5 (913); id. Truc. 2, 7, 41 (591): Nemeaeus leo Frendens efflavit graviter extremum halitum, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 22: frendens aper, Ov. A. A. 1, 46: et graviter frendens sic fatis ora resolvit, Verg. G. 4, 452: tumidā frendens Mavortius irā, Ov. M. 8, 437: (Hannibal) frendens gemensque ac vix lacrimis temperans dicitur legatorum verba audisse, Liv. 30, 20, 1: frenduerunt super me dentibus suis, Vulg. Psa. 34, 16.—Poet. transf.: dolor frendens, Sen. Herc. Fur. 693.—With acc.: nec, machaera, audes dentes frendere, Plaut. Fragm. ap. Non. 447, 18.—
- II Act.
- A To crush, bruise, or grind to pieces (as if gnashing the teeth): porci dicuntur nefrendes ab eo, quod nondum fabam frendere possunt, id est frangere, Varr. R. R. 2, 4, 17: saxo fruges frendas, Att. ap. Non. 437, 21 (Rib. Fragm. Trag. v. 478); Pac. ib. (Rib. Fragm. Trag. v. 11): fresi et aqua macerati ervi sextarius, Col. 6, 3, 4: fresa cicera, id. 2, 10, 35: faba fresa, id. 2, 11, 7; 6, 3, 5; for which: faba fressa, Cels. 5, 18, 21.—
- B To lament over with rage, gnash the teeth at: frendēre noctes, misera, quas perpessa sum, Pac. ap. Non. 447, 17 (Rib. Fragm. Trag. v. 10).—With object-clause: frendente Alexandro, eripi sibi victoriam e manibus, Curt. 4, 16, 3.
I intr., grincer des dents : [poet.] Cic. Tusc. 2, 41 ; Virg. G. 4, 452 ; Liv. 30, 20, 1 || [avec acc. qualif.] dentes frendere Pl. d. Non. 447, 18, grincer des dents.
II tr., ¶ 1 broyer, écraser : Varro R. 2, 4, 17 ; Acc. d. Non. 437, 21 ; faba fresa Col. Rust. 2, 11, 7, fève écrasée, cf. Col. Rust. 2, 10, 35 ; 6, 3, 4 ¶ 2 [fig.] déplorer avec rage : Pacuv. d. Non. 447, 17 || [avec prop. inf.] frendente Alexandro eripi sibi victoriam e manibus Curt. 4, 16, 3, Alexandre grinçant des dents de se voir arracher des mains la victoire.
➳ formes de la 2e conj. frendeo : Pacuv. d. Non. 447, 17 ; Aug. Civ. 20, 30, 4 ; pf. frendui Fort. Mart. 3, 226 ; Vulg. Psalm. 34, 16.
- FRI-, to gnash, gnash the teeth(only P. praes.): leo Frendens, C.poët.: graviter, V.: tumidā frendens Mavortius irā, O.: frendente Alexandro eripi sibi victoriam, Cu.