frigo
frigo, to roast, parch, fry
Could not find frixit in Logeion dictionaries.
frixit perfect active indicative 3rd singular of frigo
frīgo, xi (acc. to Diom. p. 369 P.), ctum (frixum, Sid. Ep. 8, 14), 3, v. a. [cf. φρύγω],
- to roast, parch, fry (syn.: torreo, coquo): sesquilibram salis frigito, Cato R. R. 106, 1: frictae nuces, Plaut. Poen. 1, 2, 113 (322): frigunt hordeum, deinde molis frangunt, Plin. 18, 7, 14, § 72: fabas, Ov. Med. 70: triticum frictum, Varr. R. R. 2, 4, 21: frictum panicum, milium, Cels. 2, 30: frictum cicer, nux, Hor. A. P. 249: fricta faba, Plin. 22, 25, 69, § 140: ova fricta ex oleo, id. 29, 3, 11, § 44: simila frixa in sartagine, Sid. Ep. 8, 14; Vulg. Lev. 6, 21 al.—
- II Trop.: Tam frictum ego illum reddam, quam frictumst cicer, Plaut. Bacch. 4, 5, 7 (767); cf. Hor. A. P. 249 supra.
frĭgo, ĕre, v. n. [the root of friguttio], to denote the natural sound of little children,
- to squeak, squeal: Afran. ap. Non. 308, 16 (Fragm. Com. v. 247 Rib.).
frĭgo, ĕre, v. a., acc. to Novius, i. q. erigo,
- to erect, Att. ap. Non. 308, 7 sq. and 7, 10 (Fragm. Trag. v. 441, 463 Rib.); Varr. ib.
1. frīgo, frīxī, frīctum, ere (altindisch bh njjáti, griech. φρύγω), rösten, am Feuer dörren, Plaut., Varro, Cels. u.a.: faseoli fricti ex oenogaro, Apic. – ➳ Das Perf. frīxī Vulg. Ierem. 29, 22 u. (ohne Beleg) bei Charis. 245, 11 u. 247, 24. Diom. 371, 28; das Partiz. frīctus, Plaut. Bacch. 767 u. Poen. 326. Cels. 2, 30 u. ö. Plin. 29, 44. Sidon. epist. 8, 14, 5: Partiz. frīxus, Ser. Samm. 511. Veget. mul. 1, 13, 1; 3, 6, 10; 5, 27, 4 u. ö. Vulg. 2. regg. 6, 19 u. 17, 28. Vulg. 1. paral. 16, 3. Apic. 7, 329.
2. frigo, ere (Stammwort v. friguttio), Naturlaut der kleinen Kinder, lallen, Afran. com. 247.
3. frigo, ere = erigo, emporrichten, Acc. tr. 443 u. 461 (vgl. Ribbeck Coroll. p. LIX). – Varro sat. Men. 365 Bücheler erigi (Non. 7, 18 frigi).
See: frigare
1 frīgō, (16) xī, ctum ou xum, ĕre (φρύγω), tr., faire griller, rôtir, frire : Cato Agr. 106, 1 ; Plin. 18, 72 || [fig.] Pl. Bacch. 767.
➳ pf. frixi Diom. 371, 28 ; Char. 247, 24 || part. frictus Pl. Bacch. 767 ; Pœn. 326 ; Cato Agr. 156, 3 ; Varro R. 2, 4, 21 ; frixus Samm. 511 ; Veg. Mul. 3, 9, 5, etc.
2 frĭgō, ĕre, intr., sauter avec bruit : Afran. 247, cf. Non. 308, 11 et 7, 8.
frīgō —, frictus, ere
- FRIG-, to roast, parch, fry: fabas, O.: frictum cicer, H.