fulguro
fulguro, to lighten
Could not find fulgurantis in Logeion dictionaries.
fulgurantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of fulguro
fulgŭro, āre, v. impers. [fulgur], to lighten (less freq. than fulgeo; in many MSS. the reading oscillates between the two words; cf. Spald. and Zumpt ad Quint. 2, 16, 19, and Mos. and Orell. ad Cic. N. D. 2, 25, 65).
- I Lit.: noctu magis quam interdiu sine tonitribus fulgurat, Plin. 2, 54, 55, § 145: ex omnibus partibus caeli, id. 18, 35, 81, § 354: Jove tonante, fulgurante comitia populi habere nefas, Cic. Div. 2, 18, 43 Orell. N. cr.: fulgurat, cum repentinum late lumen emicuit, Sen. Q. N. 2, 57, 1.—
- II Trop.
- A Of oratory (cf. fulgeo, I. B.): fulgurat in ullo umquam verius dicta vis eloquentiae? Plin. H. N. praef. § 5; Quint. 2, 16, 19 (v. fulgeo, I. B.), Plin. Ep. 1, 20, 19.—
- B To flash, glitter, glisten, shine (poet.): vetitoque domus jam fulgurat auro, Stat. Th. 4, 191: cernis, oculis qui fulgurat ignis! Sil. 12, 723.—Part.: fulgŭrātus, a, um, pass. only as subst. plur.: fulgŭrāta, orum, n., things struck by lightning: omnibus fulguratis odor sulphuris inest, Sen. Q. N. 2, 21, 2.
fulguro, āvī, ātum, āre (fulgur), I) intr.: A) blitzen, Iove tonante fulgurante, Libr. augur. bei Cic.: fulgurat, es blitzt, Sen. u. Plin. – übtr., v. gewaltigen Redner (vgl. fulgeo no. II, A), Quint. 2, 16, 19: u. v. dessen Rede, Plin. ep. 1, 20, 19. – B) blitzen = leuchten, schimmern, strahlen, 1) eig.: aurum fulgurans, Apul.: vetito domus iam fulgurat auro, Stat.: ignis oculis fulgurat, Sil. – 2) übtr., hervorblitzen, -leuchten, proximus hydrochoi fulguret Oarion, Catull. 66, 94 (al. fulgeret): fulgurat in nullo umquam verius dicta vis eloquentiae, Plin. nat. hist. praef. § 5. – II) tr. blitzen lassen, coruscationem, den Blitzstrahl werfen, Vulg. psalm. 143, 6. – ➳ fulgurātus, a, um, s. bes.
See: fulgurare
fulgŭrō, (16) āvī, ātum, āre, intr. et fulgurat impers. (fulgur), éclairer, faire des éclairs : Jove fulgurante Cic. Div. 2, 43, Jupiter lançant des éclairs ; sine tonitribus fulgurat Plin. 2, 144, il fait des éclairs sans tonnerre || [fig.] lancer des éclairs [en parl. dʼun orateur] : Quint. 2, 16, 19 ; Plin. Min. Ep. 1, 20, 19 || [poét.] briller, étinceler, resplendir : Stat. Th. 4, 191.
- 1. bliksemen; — p. adj. fulgurātus, a, um (Sen.) door de bliksem getroffen; — subst. fulgurāta, ōrum n door de bliksem getroffen voorwerpen;
- 2. (poët.; postklass.) (metaf.) schitteren.
fulgurō —, —, āre, impers.
- fulgur, to lighten, Ct.: Iove fulgurante, augur ap. C.