fulmino
fulmino, to lighten, hurl lightnings
Frieze-Dennison Vergil
fulminō, 1, n. and a.: to lighten, or thunder, flash. (fulmen)
Could not find fulminantis in Logeion dictionaries.
fulminantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of fulmino
fulmĭno, āre, v. n. and a. [fulmen].
- I Neutr., to lighten, to hurl lightnings; hence, impers.: fulminat, it lightens (poet. and in post-Aug. prose, for the class. fulgeo): at Boreae de parte trucis cum fulminat, Verg. G. 1, 370: minore vi ad fulgurandum opus est quam ad fulminandum, Sen. Q. N. 2, 23: nec fulminantis magna manus Jovis, Hor. C. 3, 3, 6: fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21.—With a homogeneous object: ignes, Auct. Aetn. 342.—
- B Trop.: Caesar dum magnus ad altum Fulminat Euphraten bello, thunders in war, Verg. G. 4, 561; cf.: fulminat Aeneas armis, threatens lightning, thunders in arms, id. A. 12, 654: fulminat illa oculis, hurls lightnings, darts fire, Prop. 4 (5), 8, 55; Ov. Am. 1, 8, 16.—
- II Act., to strike or blast with lightning: caelestis flamma Ingentes quercus, annosas fulminat ornos, Claud. Ep. 1, 40: a deo fulminari, Lact. 1, 10: vulnera fulminatorum, Plin. 2, 54, 55, § 145.—
- B Trop.: fulminatus hac pronuntiatione in lectulum decidi, thunderstruck, Petr. 80, 7.
fulmino, āvī, ātum, āre (fulmen), I) intr. den Blitz herabschleudern, blitzen und donnern, Iuppiter fulminans, Hor. carm. 3, 3, 6 u. Plin. 2, 21. – impers., cum tonat, fulgurat, fulminat, cum serenat, Min. Fel.: boreae de parte trucis cum fulminat, Verg.: minore vi ad fulgurandum opus est quam ad fulminandum, Sen. – übtr., Caesar fulminat bello, Verg.: Marte fulminante, Plin. – II) tr. mit dem Blitze treffen, niederschmettern, -donnern, Claud., Min. Fel. u.a. Eccl.: inferiora fulminantur, Sen.: fulminata abies, Serv.: fulminati, vom Blitz Getroffene, Plin. 2, 145. – übtr., quantā vi fulminet hostem, Claud. nupt. Hon. et Mar. 311: fulminatus hāc pronuntiatione, Petron. 80, 7.
See: fulminare
fulmĭnō, (12) āvī, ātum, āre (fulmen), ¶ 1 intr., lancer la foudre, et fulminat, imp., la foudre tombe : fulminantis Jovis Hor. O. 3, 3, 6, de Jupiter lançant la foudre ; cum fulminat Virg. G. 1, 370, quand la foudre tombe || [fig.] Cæsar fulminat bello Virg. G. 4, 561, César lance les foudres de la guerre ; fulminat oculis Prop. 4, 8, 55, ses yeux lancent des éclairs ¶ 2 tr., foudroyer, frapper de la foudre : Plin. 2, 145 ; Lact. Inst. 1, 10 || [fig.] Petr. 80, 7.
- 1. bliksemen, de bliksem slingeren; ➤ Iuppiter fulminans; (onpers.) fulminat het bliksemt;
- 2. (metaf.) razen; ➤ Marte fulminante;
- 3. (pass.) door de bliksem getroffen worden (ook metaf.); ➤ fulminati door de bliksem getroffenen; fulminatus hac pronuntiatione.
fulminō —, —, āre
- fulmen, to lighten, hurl lightnings: fulminans Iuppiter, H.: Boreae de parte trucis, V.—Fig., to thunder: Caesar fulminat bello, V.