fulmineus
fulmineus, of lightning
Frieze-Dennison Vergil
fulmineus , a, um: adj. (fulmen), like lightning; gleaming, flashing, 4.580; like lightning (with his lightning darts), 9.812.
Could not find fulminea in Logeion dictionaries.
fulminea feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter accusative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular of fulmineus
fulmĭnĕus, a, um, adj. [fulmen], of or belonging to lightning (poet.).
- I Lit.: ignis, Lucr. 2, 382; Ov. M. 11, 524; id. P. 2, 2, 118: ictus, Hor. C. 3, 16, 11; Ov. M. 14, 618: fragor, Val. Fl. 2, 501.—
- II Trop. *
- A Sparkling, splendid, brilliant: Mnestheus (i. e. with sparkling arms), Verg. A. 9, 812 (cf. ib. 733): fulminea in casside, Claud. III. Cons. Hon. 194.—
- B (Acc. to fulmen, II.) Destructive, murderous, killing: dextra, Val. Fl. 4, 167: os (apri), Ov. F. 2, 232; cf.: dentes (apri), Phaedr. 1, 21, 5: rictus lupi, Ov. M. 11, 36: ensis, Verg. A. 4, 580; 9, 442: ira, Sil. 11, 99: iter, Claud. Laud. Stil. 1, 200.
fulmineus, a, um (fulmen), zum Blitze gehörig, I) eig.: ignis, des Blitzes, Lucr. u. Ov.: ignes, Ov.: ictus, Donnerschlag, Hor. – II) übtr., wie der Blitz alles zerschmetternd, -tötend, mörderisch, os apri, Ov.: ensis, Verg.: iubar, Petron. poët.: Mnestheus, Verg.
fulmen ‥ et inde ~eus ‥ et fulmino, -as
lapis corallus maximas habet virtutes, nam qui portat numquam capietur ab ullo medicamine, nec a ~ea umbra
frendit aper dum fulmineo desevit in hostem / dente ferox
sevis comminationibus intonant, crebris atque ~eis ictibus corruscant
o hiems ~ea et procellosa, o sabbatum meroris et tedii
cur non fulmineas sagittas miserat?
primam lucernarum tuarum furientis mortis ~eus flatus extinxit
vidit ‥ ex orientis caeli climatibus prorumpentem niveam columbam. ‥ erant vero extremitates alarum suarum igni scintillanti consimiles, ex quibus volatum ~eum ictuantibus pennis sparsim fundebant [v. l. fundebat ] per aera, quae ad beatae matronae atria ‥ convolavit
Tancredus ‥ calcaribus urgens cornipedem ~eus advolat
fulmĭnĕus, (13) a, um (fulmen), de la foudre : Lucr. 2, 382 ; Hor. O. 3, 16, 11 || étincelant, brillant : Virg. En. 9, 811 || [fig.] impétueux, foudroyant, meurtrier : Virg. En. 4, 580 ; Ov. F. 2, 232.
- 1. van de bliksem [ignes];
- 2. (metaf.) dodelijk, moorddadig [ensis].
fulmineus
adj.
- fulmen, of lightning: ignes, O.: ictus, H.—Fig., sparkling, splendid, brilliant: Mnestheus (in arms), V.—Destructive, murderous, killing: ōs (apri), O.: ensis, V.