fundamen
fundamen, a foundation
Could not find fundamine in Logeion dictionaries.
fundamine neuter ablative singular of fundamen
fundāmen, ĭnis, n. [2. fundo],
- a foundation (poet. for the class. fundamentum; mostly in plur.): ponere fundamina, Verg. G. 4, 161: Siculae terrae, Ov. M. 5, 361: rerum, id. ib. 15, 433; id. F. 4, 835.—In sing.: fundamine magno res Romana valet, Ov. M. 14, 808; Hier. Gal. 4, 1; 2.
fundāmen, inis, n. (1. fundo), der Grund, fundamine magno res Romana valet, Ov. met. 14, 808: außerdem Hieron. in Galat. 4, 1 u. 2: Plur. fundamina alcis rei ponere od. iacĕre, Verg. u. Ov.: prima fundamina recuperatae libertatis instaurant, Oros. 2, 17, 14.
candida qui primus nitide fundamina casse / fecerat et celsi veneranda cacumina templi
ecclesiae vero fundamina cassa vetustae
quid fundamina, quid fastigia tam spaciosa expediam?
siquidem ibi sub terre occulta cespite plurima videntur fundamenta diruta comparere atque ‥ plurima congeries ossium defunctorum ‥ repperitur. ‥ illa visio sepulchrorum et ~inum ‥
quattuor virtutes principales ‥ quarum veluti ~ine quodam firmissimo omnis bonorum actuum structura innititur
sacerdotes ‥ suo scrutinio errorum fundamenta in lucem eliciunt . ‥ quanto enim altius errorum radices deteguntur et subtrahuntur ~ina eorum, tanto ‥
[(crux alba ] instabiles statuit fidei fundamine turmas
ego Æthelstanus rex ~ine sancte crucis subarravi
non prevalebunt hanc domum subruere, quia stabilita est in Christi ~ine
myrice et silvestria queque frutetorum ‥ pro saxoso sui ~ine et aliquando intermixto ceno squamoso et humido omnem spem fructificandi preciderant
fundāmĕn, (15) ĭnis, n. (fundo 1), fondement : Virg. G. 4, 161 ; Ov. F. 4, 835.
fundamen , inis. n. et, v. fundamentum
See an image
See an image
Nempe
postquam divæ recordationis prædecessor meus Crodegangus Archiepiscopus, jam dictum
monasterium novo Fundamine instruxit. Vide Fundamentum 1.fundāmen inis, n
- 2 fundo, a foundation: fundamine magno Res Romana valet, O.—Plur: ponere fundamina, V.: Siculae terrae, O.: rerum, O.