grator
grator, to manifest joy, wish joy, congratulate, rejoice with, rejoice
Frieze-Dennison Vergil
grātor, ātus sum, 1, dep. n.: to wish joy to; w. dat. (the acc. is doubtful), rejoice with; congratulate, 4.478; greet, welcome (perhaps w. esse), 5.40. (grātus)
Could not find grataris in Logeion dictionaries.
grataris perfect active subjunctive 2nd singular, present passive indicative 2nd singular of grator
grātor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [gratus],
- to manifest joy, to wish one joy, to congratulate, to rejoice with, rejoice (mostly poet. or in post-Aug. prose; not in Cic.; class. gratulor, congratulor): nec tibi me in hac re gratari decet, Att. ap. Serv. Verg. A. 5, 40: inveni, germana, viam: gratare sorori, Verg. A. 4, 478; Ov. M. 6, 434: invicem inter se gratantes, Liv. 9, 43, 17: nescia, gratentur consolenturne parentem (by zeugma), Ov. M. 1, 578: Jovis templum gratantes ovantesque adire, Liv. 7, 13, 10: laudantes gratantesque, Tac. H. 2, 29: inter venerantes gratantesque, id. A. 2, 75: ad gratandum sese expedire, id. ib. 14, 8; Ov. F. 3, 418.—With acc.: gratatur reduces (= eos reduces esse), congratulates them on their return, Verg. A. 5, 40; cf.: (eum Tiberius) incolumem fore gratatur, Tac. A. 6, 21 fin.: totoque libens mihi pectore grator, Ov. M. 9, 244; cf.: quid tibi grataris? id. H. 11, 65.
- —Hence, grātanter, adv., with rejoicing, with joy (post-class.): senatus gratanter accepit, Capitol. Macr. 7: accipere, id. Max. 14; Amm.17, 12; Inscr. Orell. 2588.
grātor, ātus sum, ārī (gratus), bei einem Ereignis usw. seine Freude zu erkennen geben, I) um zu zeigen, daß das Ereignis uns angenehm ist = seine Teilnahme zu erkennen geben u. so Glück wünschen, alci, Verg.: sibi, Ov.: invicem inter se, Liv.: mit folg. Acc. u. Infin., Dräger Tac. ann. 6, 21. Claud. VI. cons. Hon. 549. Sen. Oedip. 902 (881): u. so reduces (sc. eos esse), zur Rückkehr Glück wünschen, Verg. Aen. 5, 40: gr. mit folg. quod, Tac. ann. 14, 10. Aur. Vict. de orig. gent. Rom. 7, 4: absol., laudantes gratantesque, Tac.: ad gratandum se expedire, Tac. – II) daß man dankbar ist = einer Gottheit seinen freudigen Dank zu erkennen geben, freudig danken, Ov. fast. 3, 418: u. so wohl auch Iovis optimi maximi templum gratantes ovantesque adire, Liv. 7, 13, 10.
See: gratari
grātor, (12) ātus sum, ārī (gratus), intr., féliciter : gratare sorori Virg. En. 4, 478, félicite ta sœur ; mihi grator Ov. M. 9, 244, je me félicite, je mʼapplaudis, je me réjouis ; gratatur reduces (s.-ent. esse) Virg. En. 5, 40, il les félicite de leur retour.
grātor ātus, ārī, dep.
- gratus, to manifest joy, wish joy, congratulate, rejoice with, rejoice: sorori, V.: toto mihi pectore, O.: Gratatur reduces (i. e. eos reduces esse), on their return, V.: praebet se gratantibus, Ta.: in vicem inter se, L.: Nescia, gratentur consolenturne parentem, O.—To give thanks, express gratitude: Iliacis focis, O.: templum gratantes adire, L.: ad gratandum sese expedire, Ta.