gratificor

grātĭfĭcor, ātus (act. collat. form gratificat, Cassiod. Var. 7, 6 init.: gratificavit, Vulg. Eph. 1, 6), 1, v. dep. n. and a. [gratus + facio],

• to do a favor to a person, to oblige, gratify; also to do a thing as a favor, to make a present of, surrender, sacrifice a thing (class.; cf.: condono, largior): gratificatur mihi gestu accusator: inscientem Cn. Pompeium fecisse significat, Cic. Balb. 6, 14; cf.: quod Pompeio se gratificari putant, id. Fam. 1, 1, 4; Tac. A. 4, 19: ut sit ipsa libertas, in quo populo potestas honeste bonis gratificandi datur, Cic. Leg. 3, 18, 39; cf. id. Off. 2, 15, 52: de eo quod ipsis superat, aliis gratificari volunt, id. Fin. 5, 15, 42: deus nihil cuiquam tribuens, nihil gratificans omnino, id. N. D. 1, 44, 123; cf. id. Off. 1, 14, 42: cur tibi hoc non gratificer, nescio, id. Fam. 1, 10: ut praepararent suorum animos, ne quid pars altera gratificari pro Romanis posset, to prove complaisant to, Liv. 21, 9 fin. dub. (Weissenb. reads gratificari populo Romano; perh. the words pro Romanis are spurious): audax, impurus, populo gratificans et aliena et sua, Cic. Rep. 1, 44; cf. Plin. 34, 6, 11, § 25: potentiae paucorum decus atque libertatem suam gratificari, Sall. J. 3, 4; cf.: homo nimis in gratificando jure liber, L. Sisenna, Cic. Cornel. Fragm. p. 450 Orell.: ut, quod populi sit, populus jubeat potius quam patres gratificentur, Liv. 10, 24, 15.

grātificor, ātus sum, ārī (gratus u. facio) = χαρίζομαι, I) jmdm. eine Gefälligkeit erweisen = jmdm. willfahren, sich willfährig od. gefällig zeigen, m. bl. Dat., alci, Cic.: alcis odiis, Tac.: mit folg. allgem. Acc., hoc, nihil, darin, in nichts, Cic.; od. mit folg. homogen. Acc., perversam gratiam, Ps. Sall. de rep. 1, 7, 5: od. mit de alqa re, wie χαρίζομαί τινος = von etw. gern od. freudig mitteilen, qui de eo, quod ipsis superat, aliis gratificari volunt, Cic. de fin. 5, 42. – II) mit Acc. rei = etw. willig darbringen, zum Opfer bringen, gern und freudig opfern od. aufopfern, populo aliena et sua, Cic.: decus et libertatem alci, Sall. – ➳ Aktive Nbf., quod utilitas necessaria gratificat, Cassiod. var. 7, 6, 1: in qua gratificavit nos in dilecto, Vulg. Ephes. 1, 6.

See: gratificari

grātĭfĭcor, (12) ātus sum, ārī (gratus, facio), ¶ 1 intr., se rendre agréable à, faire plaisir à, obliger : de aliqua re gratificari alicui Cic. Fin. 5, 42, faire don à qqn en prenant sur qqch. ; odiis Sejani gratificari Tac. Ann. 4, 19, servir les haines de Séjan ; Scipioni Liv. 30, 3, 1, être agréable à Scipion ¶ 2 tr., accorder comme faveur, comme complaisance : populo gratificari et aliena et sua Cic. Rep. 1, 68, faire largesse au peuple et du bien dʼautrui et du sien propre || faire abandon de : Sall. J. 3, 3.

➳ gratifico [décad.] : Cassiod. Var. 7, 6 ; Vulg. Eph. 1, 6.

gratificor , aris, ari. d. (facio.)
报答人恩。賞施。恩。— ei 隨和彼。中其意。 Potentiae paucorum libertatem suam gratificari 自爲奴以徇二三勢力之人。De eo quod ipsis superat aliis — volunt 以所剩者欲施于人。Cur enim hoc tibi non gratificer nescio 何不以此悦尊懷吾亦不解也。Gratificor hoc tibi 以此送汝。

Suggest a Translation
See an image

grātificor ātus, ārī, dep.

• gratus+2 FAC-, to do a favor, oblige, gratify, please: mihi gestu: Romanis, court the favor of, L.: populo potestas honeste bonis gratificandi: qui gratificantur cuiquam quod obsit illi, do as a favor: odiis SeianiTa.—To give up, surrender, yield, sacrifice, concede: populo et aliena et sua: potentiae paucorum libertatem suam, S.: quod populi sit, L.