hinnio
Could not find hinnitumque in Logeion dictionaries.
hinnitumque perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, supine, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle neuter accusative singular of hinnio
hinnitumque masculine accusative singular of hinnitus
hinnĭo, īre (perf. hinnisset, Val. Max. 7, 3, ext. 2), v. n.,
- to neigh, whinny: ut si finias equum, genus est animal, species mortale, differentia irrationale (nam et homo mortale erat), proprium hinniens, Quint. 7, 3, 3; Lucr. 5, 1077; Quint. 1, 5 fin.: hinnientium dulcedines, i. e. of horses, Laev. ap. Ap. Apol. p. 294.—Poet., of the centaur Chiron, Sid. Carm. 14, 29.—Hence, * hinnĭenter, adv., with neighing: hinnibunde pro hinnienter, Non. 122, 13.
hinnio, īvī od. iī, īre, wiehern, I) eig., v. Pferden, Lucr., Quint. u.a.: hinniens cantus, des Zentauren Chiron, Sidon. poët. – Partiz. subst., hinnientēs, ium, m., die Wieherer, v. den Pferden, Laev. fr. 10 (bei Apul. apol. 30): balantium vel hinnientium vel mugientium greges, Apul. de deo Socr. 5. – II) übtr., vor geiler Lust aufwiehern, statim ut mulieres viderint, hinniunt, Hieron. adv. Iovin. haeres. c. 50.
See: hinnere
See: hinnire
hinnĭō, (16) īvī ou ĭī, īre, intr., hennir [en parl. du cheval] : Quint. 7, 3, 3 || pqp. subj. hinnisset Val. Max. 7, 3, 2.
hĭnnio, is, ĭi, īre, intr.: nitrire
; → anche hinniens.