honorus
honorus, conferring honor, honorable
Could not find honorae in Logeion dictionaries.
honorae feminine vocative plural, feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular of honorus
hŏnōrus, a, um, adj. [honor, analog. with decorus from decor] (poet. and in post-Aug. prose). *
- Worthy of honor, honorable, Stat. Th. 5, 40.—
- II That confers honor, honorable: carmen, glorifying, Val. Fl. 4, 342: fama, Stat. Th. 2, 629: mors, id. ib. 4, 230: oratio, Tac. A. 1, 10 fin.: quae in Drusum patrem Germanici honora et magnifica Augustus fecisset, id. ib. 3, 5: honora de Germanico disserebat, id. ib. 4, 68.
honōrus, a, um (honor), I) Ehre bringend, ansehnlich, ehrenvoll, Ov. u. Tac. – II) ansehnlich, edel, Stat. Theb. 5, 40.
rex quoque praesulibus latria servibat honora
ne discessio properantior opinionem pariat minus ~am
officium in regia ~um, sed onerosum
mercator copiosus et ~us
cliens lepidus, liber, discretus, honorus
eos quos apud se superna divinitas in celis ~os, congruum est ut humana infirmitas ducat in terris commendabiles
hŏnōrus, (14) a, um (honor), ¶ 1 honorable, qui honore : Tac. Ann. 1, 10 ; Val. Flacc. 4, 342 ¶ 2 digne dʼhonneur : Stat. Th. 5, 40.
Ac geminans dono cumulatum muneris almi
Pergere lætantem amplexu dimisit Honoro.
Mabill. in Itinere Germ. tom. 4. Analect. pag. 52 :
Hunc librum Carolus quondam perfecit Honorus.
honōrus
adj.
- honos, conferring honor, honorable: oratio, Ta.: honora de Germanico disserebat, Ta.