illacrimo
illacrimo, to weep over, sorrow for, bewail, lament
Frieze-Dennison Vergil
inlacrimō, āvī, ātus, 1, n., and inlacrimor, ātus sum, 1, dep. n.: to weep.
Could not find illacrimansque in Logeion dictionaries.
illacrimansque present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of illacrimo
illăcrĭmo (inl-), āvi, ātum, 1, v. n., and illăcrĭmor (inl-), ātus, 1, v. dep. [in-lacrimo], to weep at or over a thing, to bewail, lament (not freq. till after the Aug. period).
- I Lit.
- α With dat.: quid dicam de Socrate? cujus morti illacrimari soleo Platonem legens? Cic. N. D. 3, 33, 82: perge, aude, nate; illacrima patris pestibus, id. poët. Tusc. 2, 9, 21: casu (i. e. casui), Nep. Alc. 6, 4: qui meo infelici errori unus illacrimasti, Liv. 40, 56, 6; Ov. Tr. 5, 8, 6; Suet. Vesp. 15.—*
- β With acc.: ejusque mortem illacrimatum Alexandrum, Just. 11, 12, 6.—
- γ With quod, Plin. Ep. 3, 7, 13. —
- δ Absol.; qui (Milo) aspexisse lacertos suos dicitur illacrimansque dixisse, etc., Cic. de Sen. 9, 27; Suet. Aug. 66: sparge, et si paulum potes, illacrimare, Hor. S. 2, 5, 103: illacrimasse dicitur gaudio, Liv. 25, 24, 11; Cels. 2, 6, 6.—
- II Poet. transf., of things, to weep, i.e. to drip, drop, distil: et maestum illacrimat templis ebur aeraque sudant, Verg. G. 1, 480; Col. poët. 10, 25; cf.: oculi lumen refugiunt et illacrimant, Cels. 2, 6, 6.
il-lacrimo, āvī, ātum, āre (in u. lacrimo), bei od. über etwas weinen, Tränen vergießen, etwas beweinen, I) eig.: a) v. den Augen, dabei tränen, magisque si praeter haec oculi lumen refugiunt et illacrimant, Cels. 2, 6. – b) v. Pers., m. Dat., patris pestibus, Cic. poët.: morti alcis, Liv. u. Tac.: caedibus parentum, Tac.: malis, Ov.: errori, Liv.: alcis casu (Dat.), Nep.: fortunae Darei, Curt. – m. folg. quod (daß), Plin. ep. 3, 7, 13. – m. folg. Acc. u. Infin., illacrimabunt quondam florentem et tot bellorum superstitem muliebri fraude cecidisse, Tac. ann. 2, 71. – absol., sic ait illacrimans, Verg.: si paulum potes, illacrima, Hor.: et illacrimavit et vicem suam conquestus est, Suet.: illacrimasse dicitur partim gaudio tantae perpetratae rei, partim vetustā gloriā urbis, Liv.: talibus illacrimant noctemque diemque querelis, Sil.: longos trahens spiritus et nonnumquam illacrimans, Apul.: ebur (das elfenbeinerne Götterbild) maestum illacrimat templis, weint vor Wehmut in T., Verg. – II) übtr., v. Lebl., tränen, träufeln, fons illacrimet putei non sede profundā, Colum. poët. 10, 25. – u. tr. = träufeln lassen, gummi, quod truncus illacrimat, Gargil. Mart. med. 53.
See: illacrimare
illăcrĭmō (12) (inl-), āvī, ātum, āre, intr., ¶ 1 pleurer sur ou à propos de : Cels. Med. 2, 6 || alicui rei [poet.] Cic. Tusc. 2, 21 ; Liv. 40, 56, 6, pleurer sur qqch. ; [avec prop. inf.] Tac. Ann. 2, 71, déplorer que ¶ 2 couler, suinter : Virg. G. 1, 480.
inlacrimō (ill-) āvī, ātus, āre
- 1 in+lacrima, dep.,to weep over, sorrow for, bewail, lament: qui dicitur inlacrimans dixisse: Sic ait inlacrimans, V.: gaudio, L.: inlacrima patris pestibus: casu, N.: maestum inlacrimat templis ebur, i. e. the ivory statues drop tears thereat, V.