impio
Could not find impiatae in Logeion dictionaries.
impiatae perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine genitive singular of impio
impĭo (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. [impius],
- to render impious or sinful, to stain or defile with sin, to pollute (ante- and post-class.): si erga parentem aut deos me impiavi, Plaut. Rud. 1, 3, 8 (192): impias, ere, te! oratorem verberas, id. Poen. 1, 2, 173 (382): cor coinquinatum vitiis, Prud. Hymn. Ant. Somn. 53: cruore humano aspersus atque impiatus, Ap. Met. 1, 18, 13; cf.: reus tot caedibus impiatus, id. ib. 3, 3, 28; thalamos tanto facinore, Sen. Hippol. 1185: oculos, Pacat. Pan. Th. 43.—Pass. impers.: toties Romanis impiatum est, quoties triumphatum, Minuc. Fel. Oct. 25.
impio, āvī, ātum, āre (impius), moralisch beflecken, me impiavi, ich habe gesündigt, Plaut. rud. 191 Sch.: sacra, Min. Fel.: oculos, Pacat.: cor, Prud.: ferrum sanguine, Prud.
See: impiare
impĭō, (16) āvī, ātum, āre (impius), tr., rendre impie, criminel : Pl. Rud. 191 || souiller : Sen. Phædra 1185 ; Eccl.