improbator
Could not find improbatorum in Logeion dictionaries.
improbatorum masculine genitive plural of improbator
improbatorum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural of improbo
imprŏbātor (inpr-), ōris, m. [improbo],
- a disapprover, condemner (post-class.): malorum, bonorum probator, Ap. Deo Socr. p. 51: malorum, Tert. Patient. 5.
improbātor, ōris, m. (improbo), der Mißbilliger, Verwerfer (Ggstz. probator), malorum, Apul. de deo Socr. 16. Tert. de patient. 5: improbatores tui (Genet.), Augustin. op. imperf. c. Iulian. 1, 52 extr.
scire velim reverende conceptionis ~or unde sciat quod dicit ‥
imprŏbātŏr, ōris, m. , improbateur : Apul. Socr. 16 ; Tert. Pat. 5.