increpito
increpito, to keep chiding, urge, scold, nag, harass with words
Frieze-Dennison Vergil
increpitō, āvī, ātus, 1, intens. n. and a.: to make a great noise; to call or cry out to; chide, blame, reproach, 3.454; dare, challenge, 1.738; taunt, 10.900. (increpō)
Could not find increpitansque in Logeion dictionaries.
increpitansque present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of increpito
incrĕpĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. [increpo].
- I To call or cry out to one (class.).
- A Encouragingly, to call upon, challenge (only in Verg.): tum Bitiae dedit increpitans, Verg. A. 1, 738.—
- B Reprovingly, to chide, blame, rebuke: increpitare atque incusare Belgas, Caes. B. G. 2, 15, 5: irridere ex muro atque increpitare vocibus, id. ib. 2, 30, 3: verbis quoque increpitans, Liv. 1, 7, 2: hostis amare, quid increpitas, mortemque minaris? Verg. A. 10, 900: aestatem seram, id. G. 4, 138: ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15: aliquem segnitiae, to accuse, Sil. 9, 6; cf.: ignaviam alicui, to cast up to one, reproach one with, Val. Max. 3, 3, 2 fin.—
- II Transf., to beat, strike (very rare): languentia pectora dextrā, Stat. Th. 10, 132.
increpito, āvī, ātum, āre (Intens. v. increpo), I) intr. auf jmd. zuschreien, a) ermunternd = zurufen, tum Bitiae dedit increpitans, Verg. Aen. 1, 738. – b) tadelnd = anfahren, schelten, ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15. – II) tr. zuschreien, A) jmd. mit Worten anfahren, hart anlassen, schelten, höhnen, 1) eig., absol. od. alqm, Verg. u.a.: verbis, Liv.: incr. vocibus, quod etc., Caes. b. G. 2, 30, 3: increpitare atque incusare reliquos Belgas, qui (daß sie) m. Konj., Caes. b. G. 2, 15, 5: caecum audentius hostem increpitans, ›procul‹, inquit, ›abi‹, Stat. Theb. 11, 669. – pertinaciam praetoris, Liv.: aestatem seram, Verg.: cum ab sociis increpitaretur, cur etc., Oros. 4, 1, 15 Z. – m. Genet., jmd. wegen etw. schelten, einer Sache hart beschuldigen, alqm morae, Sil. 8, 263: alqm segnitiae, Sil. 9, 6. – 2) poet. übtr., abstrafend schlagen, pectora languentia dextrā, Stat. Theb. 10, 132. – B) jmdm. etw. vorwerfen, alci rugas, Prop.: alci ignaviam, Val. Max.
See: increpitare
incrĕpĭtō, (13) āvī, ātum, āre (increpo), ¶ 1 intr., crier après qqn, alicui : Prop. 2, 26, 15 || exhorter, encourager : Virg. En. 1, 738 ¶ 2 tr., gronder, blâmer : Cæs. G. 2, 15, 5 ; Liv. 1, 7, 2 || [avec gén., à cause de] : Sil. 8, 263 ; 9, 6 || frapper : Stat. Th. 10, 132 || reprocher, aliquid alicui, qqch. à qqn : Val. Max. 3, 3, 2.
- 1. (m. dat.) (poët.) uitvaren tegen, schelden op;
- 2. (m. acc.) uitvaren tegen, uitschelden, afkeuren, honen [Belgas; pertinaciam praetoris];
- 3. verwijten (iem.: dat.; iets: acc.).
increpitō —, —, āre, freq.
- increpo, to keep chiding, urge, scold, nag, harass with words: quid increpitas?V.: vocibus, Cs.: verbis, L.: Belgas, Cs.: aestatem seram, mock at, V.—To urge, encourage: tum Bitiae dedit increpitans, V.