increpitus
Could not find increpitumque in Logeion dictionaries.
increpitumque neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular, masculine accusative singular of increpitus
increpitumque perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular of increpo
incrĕpĭtus, a, um, Part., from increpo.
incrĕpĭtus, ūs, m. [increpo], i. q. increpatio,
- a chiding, rebuking (post-class.), Ap. Deo Socr. p. 52, 49: et increpitu daemonia expellens, Tert. adv. Marc. 4, 8.
increpitus, Abl. ū, m. (increpo), das Anfahren, Schelten, Apul. de deo Socr. 19. Tert. adv. Marc. 4, 8.
1 incrĕpĭtus, part. de increpo.
2 incrĕpĭtŭs, abl. ū, m. , reproche, interpellation : Tert. Marc. 4, 8.
Silva ex oriente terminat a circio
Increpito. Ibid. fol. 83 : Terminat a medio die ab ipso Aldoni et
genipereta Increpita. An montosus, ut vir doctus suspicatur ? An circius dicitur
Increpitusab increpando seu sibilando, quia dum flat sonum vel sibilum edit ;
geniperetavero
Increpita, quod in igne crepitet juniperus, dum accenditur ?