indubito
indubito, to throw doubt upon, express distrust of
Frieze-Dennison Vergil
indubitō, āvī, ātus, 1, n.: to doubt, mistrust, w. dat., 8.404.
Could not find indubitata in Logeion dictionaries.
indubitata perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of indubito
indubitata feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural of indubitatus
in-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n.,
- to doubt of (poet.); with dat.: viribus tuis, Verg. A. 8, 404: tuis moribus, Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubito, āre, an etw. zweifeln, m. Dat., suis viribus, Verg. Aen. 8, 404: tuis moribus, Stat. silv. 3, 5, 110.
indŭbĭtō, (16) āvī, ātum, āre, intr., douter de [avec dat.] : Virg. En. 8, 404 ; Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubitō —, —, āre,
- to throw doubt upon, express distrust of: Viribus tuis, V.