indubito
indubito, to throw doubt upon, express distrust of
Frieze-Dennison Vergil
indubitō, āvī, ātus, 1, n.: to doubt, mistrust, w. dat., 8.404.
Could not find indubitatis in Logeion dictionaries.
indubitatis perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural of indubito
indubitatis feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter dative plural, neuter ablative plural of indubitatus
in-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n.,
- to doubt of (poet.); with dat.: viribus tuis, Verg. A. 8, 404: tuis moribus, Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubito, āre, an etw. zweifeln, m. Dat., suis viribus, Verg. Aen. 8, 404: tuis moribus, Stat. silv. 3, 5, 110.
indŭbĭtō, (16) āvī, ātum, āre, intr., douter de [avec dat.] : Virg. En. 8, 404 ; Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubitō —, —, āre,
- to throw doubt upon, express distrust of: Viribus tuis, V.