infligo
infligo, to dash upon, strike against
Frieze-Dennison Vergil
īnflīgō, flīxī, flīctus, 3, a.: to strike, dash on or against, 10.303.
Could not find inflictaque in Logeion dictionaries.
inflictaque perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural, perfect passive participle feminine ablative singular of infligo
in-flīgo, ixi, ictum, 3, v. a., to strike a thing on or against (syn.: incutere, illidere).
- I Lit.: alicui securim, Cic. Planc. 29, 70: cratera viro, Ov. M. 5, 83: caput suum parietibus, Lact. de Mort. Pers. 49: puppis inflicta vadis, dashed against, Verg. A. 10, 303: inflicta terga, struck, beaten, Val. Fl. 4, 281. —
- B Trop.: cum ex verbo adversarii aliquid in ipsum infligitur, is hurled at, Cic. de Or. 2, 63, 255.—
- II Transf., to inflict by striking: mortiferam plagam infligere, Cic. Vatin. 8, 20: vulnera, id. Pis. 14, 32.—
- B In gen., to inflict, impose upon: infligere alicui turpitudinem, Cic. Pis. 26, 63: detrimenta civitati, Just. 3, 5: fuit consuetudo, ut, intra certa tempora non latis usuris, graviores infligerentur, laid upon, imposed, Dig. 22, 1, 11: alicui pretium rei emptae, ib. 3, 5, 30.
īn-flīgo, flīxī, flīctum, ere, I) etwas an etwas schlagen, in terram pedem, Val. Max.: alci securim, Cic.: cratera viro, Ov.: puppis inflicta vadis, Verg. – übtr., cum ex eo, ut a Catulo in Philippum, in eum ipsum aliquid, qui lacessivit, infligitur, auf den Angreifer selbst geschleudert wird, Cic. de or. 2, 255. – II) prägn., durch Schlagenzufügen, a) eig.: alci plagam, vulnus, Cic. – b) übtr., etwas zufügen, antun, alci sempiternam turpitudinem, Cic.: procellam rei publicae, einen Sturm über den St. heraufbeschwören, Val. Max.: damnum, ICt. – dah. auferlegen, alci usuras, ICt.
See: infligere
īnflīgō, (13) xī, ctum, ĕre, tr., ¶ 1 heurter contre : alicui securim Cic. Planc. 70, frapper qqn de la hache, cf. Ov. M. 5, 83 || infliger une blessure, asséner un coup, alicui, à qqn : Cic. Pis. 32 ; Vat. 20 || [fig.] aliquid in aliquem Cic. de Or. 2, 255, lancer un trait plaisant contre qqn ¶ 2 infliger qqch. à qqn = faire subir : alicui turpitudinem Cic. Pis. 63, imprimer une flétrissure à qqn || imposer un prix, etc. Dig. 3, 5, 30 ; 22, 1, 11.
- 1. inslaan, instoten; aanslaan, stoten, werpen tegen (m. dat.; in m. acc.); ➤ puppis inflicta vadis vastgelopen in ondiep water;
- 2. door te slaan berokkenen, toebrengen [alci plagam, vulnus];
- 3. (metaf.) bezorgen, aandoen [alci sempiternam turpitudinem].
infligo , is, xi, ctum, gere. 3.
撃。— ei turpitudinem 凌辱彼。— vulnus 傷。
Suggest a Translation
See an image
撃。— ei turpitudinem 凌辱彼。— vulnus 傷。
Suggest a Translation
See an image
īnflīgō īxī, īctus, ere
- 1 in + * fligo; 1 FLAG-, to dash upon, strike against: rei p. securim: cratera viro, O.: puppis inflicta vadis. V.—Fig.: cum ex eo (verbo) in ipsum aliquid infligitur, is hurled at.—To inflict: mortiferam plagam: tibi turpitudinem.