infusco
infusco, to make dark, darken, obscure
Could not find infuscans in Logeion dictionaries.
infuscans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of infusco
in-fusco, āvi, ātum, 1, v. a., to make dark or dusky, to darken, obscure.
- I Lit.: humida fulmina non urunt sed infuscant, Plin. 2, 51, 52, § 137: aquā infuscatā atramento, id. 9, 29, 45, § 84; Vict. Orig. Gentis R. 14: vellera, Verg. G. 3, 389: harenam sanie, id. ib. 493: rufum colorem nigro, Gell. 2, 26, 8.—Transf.: vinum, to dilute wine, Plaut. Cist. 1, 1, 21 (21): saporem, to spoil the taste, Col. 12, 19, 2: sonum, to obscure or lower the voice, Plin. 10, 29, 43, § 82: vox non infuscata, Sen. praef. Contr. 1 med.—
- II Trop., to obscure, sully, stain, tarnish: metuo ne quid infuscaverit, lest he do some mischief, Plaut. Mil. 2, 6, 46 (526): nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, Cic. Brut. 74, 258: vicinitas non infuscata malevolentiā, id. Planc. 9, 22: gloriosam militiam, Just. 12, 11: victoriae gloriam saevitiae macula, id. 12, 5: jus pietatis, Calp. Declam. 24.
īn-fusco, āvī, ātum, āre, dunkel machen, bräunen, schwärzen, I) eig.: barba infuscat pectus illuvie scabrum, Poët. trag. bei Cic.: summa ieiunā sanie iniuscatur arena, Verg.: aquam atramento, Plin.: colorem rubrum nigro, Gell.: vellera maculis pullis, bräunlich sprenkeln, Verg. – II) übtr.: a) die Stimme od. den Ton dumpf-, belegt machen, dämpfen, vox naturā infuscata, dumpf, belegt, Sen. contr. 1. praef. § 16: infuscatur ex inopinato (lusciniae sonus), Plin. 10, 81. – b) sprachlich entstellen, nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, die nicht durch einen gewissen angeborenen barbarischen Ton ihre Sprache entstellt hatten, Cic. Brut. 258. – c) einen Stoff od. Zustand verdunkeln, verfälschen, verderben, trüben, beflecken, merum. Plaut.: saporem vini, Colum.: victoriae gloriam saevitiae maculā, Iustin.: gloriosam militiam seditionibus, Iustin.: vicinitas non infuscata malevolentiā, Cic.: ne defraudatione Glycerii infuscaretur finis fabulae, verhunzt (verpfuscht) würde, Donat. Ter. Andr. 5, 6, 17: nunc pol ego metuo ne quid infuscaverit (verpfusche), Plaut. mil. 526.
īnfuscō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 rendre brun : Virg. G. 3, 389 ; Plin. 2, 137 ; Gell. 2, 26, 8 ¶ 2 [fig.] a) infuscari, sʼobscurcir, sʼassourdir, se voiler [en parl. de la voix] : Sen. Rhet. Contr. 1, pr. 16 ; Plin. 10, 82 ; b) ternir, tacher, gâter : Cic. Br. 258 ; Planc. 22.
- 1. donker, zwart, bruin maken [aquam atramento]; ➤ barba infuscat pectus beschaduwt;
- 2. (metaf.) bederven, vervalsen, verminken [gloriam saevitiā]; ➤ vicinitas non infuscata malevolentiā;
- 3. met woorden bezoedelen, bederven;
- 4. (postklass.) dof maken [vocem].
īn-fuscō āvī, ātus, āre,
- to make dark, darken, obscure: vellera, V.—Fig., to obscure, sully, corrupt, stain: nec eos aliqua barbaries infuscaverat, corrupted their speech: sanie infuscatur harena, V.