ingravo
ingravo, to weigh down, oppress, molest
Frieze-Dennison Vergil
ingravō, āvī, ātus, 1, a.: to make heavy; aggravate, 11.220.
Could not find ingravatumque in Logeion dictionaries.
ingravatumque neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of ingravo
in-grăvo, āvi, ātum, 1, v. a. (poet. and in post-Aug. prose).
- To weigh down: puppem, Stat. Th. 5, 402.—
- II Transf.
- A To cause its weight to be felt, to oppress, molest: saevitia hiemis ingravat, Plin. 19, 8, 51, § 166: annis ingravantibus, Phaedr. 5, 10, 3.—
- B To render worse, to aggravate: ingravat haec saevus Drances, Verg. A. 11, 220: illa meos casus ingravat, illa levat, Ov. Tr. 3, 4, 60.—
- C To make severe (eccl. Lat.): ingravavit cor suum, he hardened his heart, Vulg. Exod. 8, 15; in pass., ib. 7, 14 al.
in-gravo, āvī, ātum, āre, schwerer machen, beschweren, I) eig.: puppem utrimque, Stat. Theb. 5, 402. – II) übtr.: a) beschweren, beschwerlich od. lästig fallen, belästigen, ingravatus morbo, Spart. Sev. 21, 10: absol., ingravantibus annis (durch die Last der Jahre), Phaedr. 5, 10, 3: si non saevitia hiemis ingravat, Plin. 19, 166. – b) drückender-, schlimmer-, ärger machen, illa (coniugis imago) meos casus ingravat (erschwert mir mein Los), illa levat (erleichtert es), Ov. trist. 3, 4, 60: ingravatum est proelium od. bellum, es entbrannte ein heftiger Kampf od. Krieg, Vulg. 1. Mach. 9, 17 u. Iudic. 20, 34: ingravat haec (es steigert diese Klagen) saevus Drances, Verg. Aen. 11, 220: ingravat (es erhebt schwere Klage) ad caelum sublatis Scipio palmis m. folg. dir. Rede, Sil. 4, 669. – c) moralisch verhärten, Pharaon ingravavit cor suum, Vulg. exod. 8, 15: ingravatum est cor Pharaonis, Vulg. exod. 7, 14; 8, 32 u.a.
See: ingravare
ingrăvō, (16) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 charger, surcharger : Stat. Th. 5, 402 ¶ 2 a) [abst ] : Phædr. 5, 10, 3 ; Plin. 19, 166 ; b) aggraver, aigrir, irriter : Virg. En. 11, 220 ; Ov. Tr. 3, 4, 60 || endurcir son cœur : Vulg. Exod. 8, 15.
- 1. zwaar maken, beladen;
- 2. (metaf.) bezwaren, belasten, lastig zijn voor; ➤ ingravantibus annis door de last der jaren; saevitia hiemis ingravat;
- 3. drukkender, erger maken.
in-gravō āvī, ātus, āre,
- to weigh down, oppress, molest: annis ingravantibus, Ph.—To render worse, aggravate: ingravat haec Drances, V.: meos casūs, O.