iniurius
iniurius, unlawful, injurious, wrongful, unjust
Could not find iniuriaeque in Logeion dictionaries.
iniuriaeque feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular, feminine vocative plural of iniurius
iniuriaeque feminine dative singular, feminine vocative plural, feminine genitive singular, feminine nominative plural of iniuria
injūrĭus, a, um, adj. [2. in-ius],
- that acts unlawfully, injurious, wrongful, unjust (mostly ante-class.): Scel. Quis igitur vocare? Phil. Δικαίᾳ nomen est. Scel. Injuria's, Plaut. Mil. 2, 5, 27 (437): injuria's qui, etc., id. Curc. 1, 1, 65 (65): si id succenseat, ipsus sibi esse injurius videatur, Ter. And. 377; id. Heaut. 320: me illi irasci injurium est, Plaut. Aul. 4, 7, 19 (700); Ter. Ad. 106; 205; id. Hec. 71 and 72; cf.: quia sit injurium, Cic. Off. 3, 23, 89: indicta causa damnari absentem consularem virum injurium esse, Liv. 43, 5, 5.— Adv.: injūrĭē, unjustly, unlawfully: injurie facere, Naev. ap. Non. 124, 31 (Trag. Rel. v. 40 Rib.): injurie dictum pro injuriose, Non. ib.—Sup.: aliquem injuriissime nominare, Amm.16, 12, 67 dub. (others read irrisive).
in-iūrius, a, um (in u. ius), ungerecht (s. Brix u. Lorenz Plaut. mil. 436. Wagner Plaut. aul. 691 u. Ter. heaut. 320), v. Pers., Komik.: quia sit iniurium, Cic. de off. 3, 89: iniurium est, mit Unrecht, Komik.: iniurium est m. folg. Acc. u. Infin., Plaut. aul. 699. Liv. 43, 5, 5; m. folg. Infin., Ter. Hec. 72. Apul. met. 11, 6. Auson. Griphus (XXVI) 1. p. 128, 10 Schenkl. – Nbf. iniūrus, a, um, Naev. tr. 40. Plaut. Pers. 408. Vgl. Paul. ex Fest. 110, 1 ›iniurum = periurum‹.
iniūrius
adj.
- 2 in+ius, unlawful, injurious, wrongful, unjust: sibi esse iniurius videri, T.: Id possum ferre quamquam iniuriumst, T.: quia sit iniurium: indictā causā damnari absentem iniurium esse, L.