inquilinus
inquilinus, tenant, inhabitant, settler
Could not find inquilini in Logeion dictionaries.
inquilini masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of inquilinus
inquĭlīnus, a, m. and f. [incolinus, colo], an inhabitant of a place which is not his own, a sojourner, tenant, lodger (cf. incola).
- I Lit.
- A Padi, Plin. 21, 12, 43, § 73: Massilienses, qui nunc inquilini videantur, quandoque dominos regionum futuros, Just. 43, 4: fabrum inquilinum et ferrarium vicinum, Sen. Ep. 56, 4: te inquilino (non enim domino) personabat omnia, Cic. Phil. 2, 41, 105: inquilini privatarum aedium atque insularum, Suet. Ner. 44.—
- B An inmate or lodger: inquilinus, qui eundem colit focum, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.: vicinus alicui vel inquilinus, Mart. 1, 86, 12: quidam erant perpetui carcerum inquilini, Amm.30, 5, 6.—
- II Trop.: in quarum locum subierunt inquilinae, impietas, perfidia, impudicitia, Varr. ap. Non. 403, 28: quos ego non discipulos philosophorum, sed inquilinos voco, Sen. Ep. 108: anima inquilina carnis, Tert. Res. Carn. 46 fin.
inquĭlīnus, a, um, adj.,
- of foreign birth: civis urbis Romae, Sall. C. 31, 7.
inquilīnus, ī, m. (= incolinus, v. incolo), der Bewohner, I) = der Bewohner eines fremden Besitzes, bes. eines fremden Hauses (σύνοικος), der Insasse, Mieter (Ggstz. dominus, der Eigentümer), A) im allg., Cic. u.a.: privatarum aedium et insularum, Suet.: praediorum alcis, Suet.: regionum, Iustin.: inquilinum recipere (einnehmen), ICt. – übtr., v. Cicero, inquilinus civis Romae, ein fremder Bürger (weil er nicht in Rom geboren war), Sall.: von Schülern, die die Vorlesungen zwar fleißig, aber ohne großen Nutzen besuchen, quos ego non discipulos philosophorum, sed inquilinos voco, Sen. – B) insbes., der Mitbewohner eines fremden Hauses, der Hausgenosse, Sen. ep. 56, 4. Mart. 1, 87, 12; vgl. Paul. ex Fest. 107, 1. – II) der Bewohner = Anwohner, Einwohner, Padi inquilini, Plin. 21, 73: carcerum inquilini, Amm. 30, 5, 6.
repperit quemdam commemorati ~um canonici
si fundum colonus, si loco domum, ~us, si in domo mea est et procurat res meas, ascripticius sive liber sive servus . ‥ hi, si habitationi edium sunt alligati sive ascripti, ~i vocantur, si agris coloni
emphiteotecarius. usufructuarius. superficiarius. colonus qui in rure conducit. ~us qui domum conducit in urbe. censuarius. publicanus
ad ipsum predium erit denuntiandum vel procuratori ejus vel certe ~is
nec eciam ~i [edificiorum ] ultra eandem [pensionem ] aliquid exsolvant
urbis Berwicensis incola ~us
Petragore civitatis ~us
hic H. ut assertare consuevit inquilinus [v. l. vicinus ] fuerat Gomme de la Dale de qua in subsequentibus fiet mencio
qui jam effectus est ~us infernorum
~us quidam villicule quam Barkyng vulgus appellat
inquĭlīnus, (13) ī, m. (incolo), ¶ 1 locataire : Cic. Phil. 2, 105 ; Att. 14, 9, 1 ; Suet. Nero 44 || [fig.] [injure adressée à Cicéron, comme nʼétant pas né à Rome] citoyen de rencontre : Sall. C. 31, 7 || [en parl. dʼélèves qui ne profitent pas des leçons du maître] piliers dʼécoles : Sen. Ep. 108, 6 ¶ 2 colocataire : Sen. Ep. 56, 4 ; Mart. 1, 86, 12, cf. P. Fest. 107, 1 ¶ 3 habitant : Plin. 21, 73.
- 1. bewoner, huurder [praediorum alcis];
- 2. vreemde, geïmmigreerde burger; ➤ Cicero, ~ civis Romae (omdat hij niet in Rome geboren was);
- 3. (postklass.) medebewoner v.e. huis, huisgenoot.
Serjant. Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692.
inquilīnus
adj.
- for * incolīnus, incola, of foreign birth: civis urbis Romae, S.—As subst, a sojourner, lodger, immigrant: te inquilino.
INQUILINUS
INQUILI´NUS[EXSILIUMp. 516 b. ]