insulsus
insulsus, unsalted, without taste, coarse
Could not find insulsius in Logeion dictionaries.
insulsius adverb comparative, neuter accusative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter nominative singular comparative of insulsus
insulsus, a, um, adj. [2. in-salsus], unsalted, insipid.
- I Lit.: amurcā insulsā perfundunt sulcos, Col. 2, 9: gula, that longs for tasteless things, Cic. Att. 13, 31, 4. — Comp.: cibus insulsior, Hier. Ep. 22, 40.—
- II Trop.
- A Bungling, awkward: Tyndaris illa bipennem insulsam et fatuam dextra laevaque tenebat, Juv. 6, 658.—
- B Tasteless, insipid, silly, absurd: non insulsum huic ingeniumst, Plaut. Mil. 4, 2, 79 (1069): est etiam in verbo positum non insulsum genus (ridiculi), Cic. de Or. 2, 64: multa (in sermone) nec illitterata, nec insulsa esse videntur, id. Fam. 9, 16: adulescens, id. Cael. 29: acuti, nec insulsi hominis sententia, id. Tusc. 1, 8.—Sup.: insulsissimus homo, Cat. 17, 12.—As subst.: insulsae, ārum, f. (sc. mulieres), silly creatures, Cic. Att. 9, 10, 2. — Adv.: insulsē, tastelessly, insipidly, foolishly, absurdly: aliquid facere, Cic. Att. 15, 4: insulse, arroganter dicere, id. ib. 5, 10: non insulse interpretari, not amiss, not badly, id. de Or. 2, 54.—Comp.: nihil potest dici insulsius, Gell. 16, 12.—Sup.: haec etiam addit insulsissime, Gell. 12, 2, 6.
īn-sulsus, a, um (in u. salsus), ungesalzen, unschmackhaft, I) eig.: amurca, Colum. 2, 9, 10 u. 11, 2, 29. Pallad. 3, 8 u. 4, 8, 1: sal, Vulg. Marc. 9, 49: aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? Vulg. Iob 6, 6: Compar., si cibus insulsior fuerit, contristamur, Hieron. epist. 22, 40. – prägn., o gulam insulsam! die an unschmackhaften Dingen Gefallen findet, Cic. ad Att. 13, 31, 4. – II) abgeschmackt, geistlos, ungereimt, albern, fatuus est, insulsus, tardus, Ter.: est etiam in verbo positum non insulsum genus, Cic.: adulescens non tam insulsus quam inverecundus, Cic.: acutus nec insulsus homo, nicht ohne Witz, Cic.: insulsissimus est homo, Catull. 17, 12: baro, Petron.: insulsissima bestia (v. einem Elefanten), Tert.: Ggstz., qui te ex insulso salsum feci operā meā, Plaut. rud. 517. – subst., īnsulsae, ārum, f. (sc. mulieres), alberne Geschöpfe, Cic. ad Att. 9, 10, 2.
caseus ~us
quantumlibet [pisces ] sale conditi ‥ insipidi permanent et ~i
gelidis terrae limphis insulsior erro
de ~ae penuria limphae ‥ disputarunt
sal sapientiam designare constat ‥ unde et in communi locutione ~i vocantur hebetes
Gildas, neque ~us neque infacetus historicus
quo quid absurdius, quidque ~ius voce proferri potest
nolo ut sensus ~us et ariditas lingue mee in vestre clientele risum ‥ publicetur
volens huic ~e providere paginule
īnsulsus, (13) a, um (in et salsus), ¶ 1 non salé, insipide : Col. Rust. 2, 9, 10 ¶ 2 [fig.] sot, niais, dépourvu dʼesprit : Cic. de Or. 2, 217 ; 259 ; Tusc. 1, 15 || -sior Hier. Ep. 22, 40 ; -sissimus Catul. 17, 12.
- 1. ongezouten;
- 2. (Cic.) gula -a die een voorkeur heeft voor onsmakelijke dingen;
- 3. (metaf.) smakeloos, flauw.
īnsulsus adj.with sup.
- 2 in+salsus, unsalted, without taste, coarse: gula.—Fig., bungling, awkward: bipennis, Iu.—Tasteless, insipid, silly, absurd: Fatuos est, insulsus, T.: in verbo non insulsum genus (ridiculi): adulescens: Insulsissimus homo, Ct.—Plurf. as subst.(sc. mulieres), silly creatures.