interitus
interitus2, overthrow, fall, ruin, destruction, annihilation
Could not find interitusque in Logeion dictionaries.
interitusque masculine nominative plural, masculine nominative singular, masculine genitive singular, masculine accusative plural of interitus2
intĕrĭtus, a, um, Part., from intereo.
intĕrĭtus, ūs, m. [intereo],
- destruction, ruin, annihilation (class.): interitus est quasi discessus et secretio, ac diremptio earum rerum, quae junctione aliqua tenebantur, Cic. Tusc. 1, 29: omnium rerum interitus atque obitus, id. Div. 2, 16, 37: legum, id. Cat. 3, 8: exercitus, id. Div. 1, 32: pravitatis, id. Fin. 2, 9: immaturus, i.e. death, id. Brut. 33: tuum ingemuisse interitum, Verg. E. 5, 28: vitae, Gell. 15, 1.
inter-itus, ūs, m. (intereo), der Untergang, das Verschwinden, die Vernichtung, a) lebl. Subjj.: legum, Cic.: vitae, Gell.: pro me est repentina eius coloris facies (Erscheinung) et repentinus interitus (Verschwinden), Sen.: im Plur., omnium interitus atque obitus, Cic.: totarum urbium interitus, Sen. – b) leb. Wesen: immaturus, Cic.: voluntarius, Cic.: Caesaris, Cic.: consulum, Cic.: regum domesticorum, das Aussterben, Iustin.: u. so generis, Val. Max.: m. Abl. (durch), exercitus nostri interitus ferro, fame, frigore, pestilentiā, Cic. Pis. 40: Plur., ortus, interitus, Cic. de nat. deor. 1, 42.
Uilfrid ‥ eam [gentem ] ‥ a clade infanda temporalis ~us eripuit
quatinus [Ælferd ] vita comite ‥ possideat; cum autem ~um communem advenire cognoverit ‥ haeredi post se commendet in propriam haereditatem
per cibum vetitum, / nobis interitum / constat inpositum(
martyris interitum gladiis describere cesi
ecce jam imminet ducis [sc. Christi ] interitus
ne ‥ subita et inopinata violencia lapidum ‥ dampnum, lesionem, vel ~um paterentur
intelligimus nativitatem pueri qui dicitur Eolus quasi eonolus, id est seculi ~us, quia nascente homine seculum, i. e. vita anime, interit, dum gravedine carnis oppressa a divinitate sua descendit
sed ipsi soli salvi erunt, terra autem erit in ~um [= ]Ezech. xiv 16
ut vindicta necis ‥ / interitus fieret Solimae populique ruina
ut quis usque ad ‥ perpetuum ~um hujus vitae vana sectatur
qui [sc. Christus ] ‥ humanum genus ‥ ab eterna [v. l. eterno ] ~u diabolice dominacionis ‥ liberavit
quid tibi [sc. diabolo ] cum vita immortali, qui vivens mortuus es, et manens semper in ~um vergis? sed et ego, infelix et miserrima peccatrix, ~us tui particeps fuissem
amarissima ‥ penitudo et resipiscencia in extremis ‥ tales ‥ interdum a gehennali suspendit ~u
in anima [Christi ] fuit triplex dolor ‥ tercius, de eorum ~u seu dampnatione [ME: ] qui eum interfeceruntof hare forlurenesse
ut inopinate me pertrahant ad eternum ~um
1 intĕrĭtus, a, um, v. intereo
➳.
2 intĕrĭtŭs, (9) ūs, m. (intereo), ¶ 1 [choses] destruction, anéantissement : Cic. Div. 2, 37 ; etc. ¶ 2 [personnes] mort, meurtre : Cic. Br. 125 ; Cat. 3, 23 ; Rep. 2, 20 || exercitus nostri interitus ferro, fame Cic. Pis. 40, la destruction de notre armée par le fer, par la faim || pl., Cic. Nat. 1, 42.
Item dicit quod
curia habet in Nursia pro medietate banna, follias, Vide in
Morth.interitus ūs, m
- inter+I-, overthrow, fall, ruin, destruction, annihilation: interitum rei p. lugere: familiam ab interitu vindicare: omnium rerum interitūs: exercitūs.—Death: Sabini, Cs.: voluntarius: tuum ingemuisse interitum, V.