interloquor
interloquor, to interrupt in speaking
Could not find interloquere in Logeion dictionaries.
interloquere present passive imperative 2nd singular, present passive indicative 2nd singular, future passive indicative 2nd singular of interloquor
inter-lŏquor, lŏcūtus or lŏquūtus, 3, v. dep., to speak between, interrupt in speaking.
- I In gen.: siccine mihi interloquere? Ter. Heaut. 691.— Absol., Gell. 14, 2, 19: ipse raro et breviter interlocutus, Plin. Ep. 7, 6, 6.—
- II In law, to pronounce an interlocutory sentence: si judex ita interlocutus sit, Vim fecisti, Dig. 48, 19, 32 al.
inter-loquor, locūtus sum, loquī, dazwischenreden, I) im allg.: = jmds. Rede unterbrechen, sicin mihi interloquere? Ter. heaut. 691. – übtr., interloquentibus rivulis, dazwischenplätschern, Itin. Alex. 20 (51). – II) als gerichtl. t. t., a) eine Einrede (einen Einwurf) machen, convenerat, ne interloquereris, Sen. de clem. 1, 9, 9: ipse raro et breviter interlocutus, Plin. ep. 7, 6, 6: eventurum, ut (iudex) aliter atque aliter eadem in causa eodemque in tempore sentire et interloqui videatur, Gell. 14, 2, 19: m. allg. Acc., permitte mihi aliquid interloqui, Sen. de ben. 4, 26, 1. – b) prägn., während des Prozesses einen Zwischenbescheid geben, ein Zwischenurteil ergehen lassen, ICt.
interlŏquor, (14) cūtus sum, lŏquī, ¶ 1 intr., couper la parole à qqn [alicui ], interrompre : Ter. Haut. 691 ; [abst ] Sen. Clem. 1, 9, 9 || intervenir dans une discussion : Plin. Min. Ep. 7, 6, 6 ¶ 2 tr., dire qqch. en intervenant, en interrompant : Sen. Ben. 4, 26, 1 ¶ 3 rendre une sentence interlocutoire : Dig. 48, 19, 32 ; etc.
- 1. in de rede vallen, tijdens het spreken onderbreken;
- 2. (jur. t.t.) tussenvonnis wijzen.
interloquor , eris, cutus vel quutus sum, qui. d. 3.
斷其論。Siccine mihi interloquere? 爾如是截吾言手。
Suggest a Translation
See an image
斷其論。Siccine mihi interloquere? 爾如是截吾言手。
Suggest a Translation
See an image
inter-loquor locūtus, ī, dep.,
- to interrupt in speaking: mihi, T.