intermorior
intermorior, to die off, die out
Could not find intermortui in Logeion dictionaries.
intermortui perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of intermorior
inter-mŏrĭor, mortuus sum, 3, v. dep.
- To die in secret, perish unobserved, to die off, fall to decay (not in Cic. or Caes.), Cato R. R. 161, 3: radices intermoriuntur, Plin. 21, 18, 69, § 114: ignis, Curt. 6, 6, 31: civitas, Liv. 34, 49.—
- II Trop.
- A To faint away, to swoon: ex profluvio sanguinis intermorientes vino reficiendi sunt, Cels. 5, 26, 25.—
- B Of roads, to come to an end, stop: pars (viarum) sine ullo exitu intermoriuntur, Dig. 43, 7, 3, § 2. —
- C To be neglected: nullum officium tuum apud me intermoriturum existimas, Bith. ap. Cic. Fam. 6, 16.
- —Hence, intermortŭus, a, um, P. a., dead, faint, lifeless, powerless.
- A Lit.: in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit, Liv. 37, 53, 10: diu prope intermortuus jacuit, Suet. Ner. 42.—
- B Trop.: gemmae jactatae in ignem, velut intermortuae, exstinguuntur, lose their lustre, Plin. 37, 7, 27, § 99: contiones, Cic. Mil. 5, 12: mores boni plerique omnes jam sunt intermortui, Plaut. Trin. 1, 1, 7 (29): Catilinae reliquiae, Cic. Pis. 7 fin.: memoria generis sui, id. Mur. 7, 16 fin.
inter-morior, mortuus sum, morī, unter der Hand und unvermerkt hinsterben, absterben, I) eig., Suet. Ner. 42, 1. – II) übtr.: A) absterben, zugrunde gehen, hinschwinden, v. Gewächsen, Cato: intermoriuntur radices, Plin.: ignis, Curt. – übtr., candor, in hoc aevo res intermortua paene, Ov.: civitas intermoritur, Liv.: intermoriuntur reliquiae coniurationis, Cic.: memoria intermortua, Cic.: contiones intermortuae, wie abgestorben, tot, ohne Leben, Cic.: nullum officium tuum apud me intermoriturum (esse), Bithyn. in Cic. ep. 6, 16 extr. – B) fast hinsterben, in Ohnmacht fallen, Liv. u.a.
intermŏrĭor, (13) mortŭus sum, mŏrī, intr., mourir dans lʼintervalle, pendant ce temps-là : Cato Agr. 161, 3 ; Plin. 21, 114 ; Curt. 6, 6, 31 || [fig.] Bithyn. d. Cic. Fam. 6, 16 ; Liv. 34, 49, 2 || part. intermortuus, a, um, mort dans lʼintervalle, mort pendant un laps de temps [pr. et fig.] : Liv. 37, 53, 10 ; Suet. Nero 42 ; Cic. Mur. 16 ; Pis. 16 ; Mil. 12.
- 1. sterven, te gronde gaan; ➤ civitas intermoritur;
- 2. in onmacht vallen; ➤ in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit (Liv.);
- 3. (metaf.) afsterven, uitgaan, doven; ➤ intermortuae contiones levenloos; memoria intermortua; candor, in hoc aevo res intermortua paene (Ov.).
inter-morior mortuus, ī, dep.,
- to die off, die out: intermoriuntur reliquiae coniurationis: ignis, Cu.: intermori civitatem sinere, L.: officium apud me intermoriturum, i. e. to be forgotten.