interstinguo
Could not find interstincti in Logeion dictionaries.
interstincti perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of interstinguo
inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
- In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.): spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm.19, 1, 3.—
- II In partic.
- A To extinguish: quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.—
- B To kill: aliquem, Ap. Met. 4, 12, 6.
1. inter-stinguo, stīnctus, ere, hin und wieder mit etw. besetzen, lapis interstinctus aureis guttis, Plin.: aureum capitis arietini figmentum interstinctum lapillis, Amm.: facies interstincta medicaminibus, mit Pflastern wie besät, Tac.
2. inter-stinguo, ere, auslöschen, I) eig., im Passiv = erlöschen, ignem interstingui, Lucr. 5, 759 (761): nivalibus interstinctus aquis triumphat ardor, Mart. Cap. poët. 9. § 915. – II) übtr., den Garaus machen, hinmorden, alqm, Apul. met. 4, 12.
See: interstinguere
1 interstinguō, (16) xī, ctum, ĕre, tr., éteindre complètement : Lucr. 5, 761 ; Capel. 9, 915 || faire périr : Apul. M. 4, 12.
2 interstinguō, ctum, ĕre, tr., parsemer, nuancer [interstinctus = distinctus ] : Plin. 37, 143 ; Tac. Ann. 4, 57 ; Stat. S. 3, 5, 90.