interstinguo
Could not find interstincto in Logeion dictionaries.
interstincto perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular of interstinguo
inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
- In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.): spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm.19, 1, 3.—
- II In partic.
- A To extinguish: quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.—
- B To kill: aliquem, Ap. Met. 4, 12, 6.
1. inter-stinguo, stīnctus, ere, hin und wieder mit etw. besetzen, lapis interstinctus aureis guttis, Plin.: aureum capitis arietini figmentum interstinctum lapillis, Amm.: facies interstincta medicaminibus, mit Pflastern wie besät, Tac.
2. inter-stinguo, ere, auslöschen, I) eig., im Passiv = erlöschen, ignem interstingui, Lucr. 5, 759 (761): nivalibus interstinctus aquis triumphat ardor, Mart. Cap. poët. 9. § 915. – II) übtr., den Garaus machen, hinmorden, alqm, Apul. met. 4, 12.
See: interstinguere
1 interstinguō, (16) xī, ctum, ĕre, tr., éteindre complètement : Lucr. 5, 761 ; Capel. 9, 915 || faire périr : Apul. M. 4, 12.
2 interstinguō, ctum, ĕre, tr., parsemer, nuancer [interstinctus = distinctus ] : Plin. 37, 143 ; Tac. Ann. 4, 57 ; Stat. S. 3, 5, 90.