interstinguo
Could not find interstinctum in Logeion dictionaries.
interstinctum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of interstinguo
inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
- In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.): spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm.19, 1, 3.—
- II In partic.
- A To extinguish: quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.—
- B To kill: aliquem, Ap. Met. 4, 12, 6.
1. inter-stinguo, stīnctus, ere, hin und wieder mit etw. besetzen, lapis interstinctus aureis guttis, Plin.: aureum capitis arietini figmentum interstinctum lapillis, Amm.: facies interstincta medicaminibus, mit Pflastern wie besät, Tac.
2. inter-stinguo, ere, auslöschen, I) eig., im Passiv = erlöschen, ignem interstingui, Lucr. 5, 759 (761): nivalibus interstinctus aquis triumphat ardor, Mart. Cap. poët. 9. § 915. – II) übtr., den Garaus machen, hinmorden, alqm, Apul. met. 4, 12.
See: interstinguere
1 interstinguō, (16) xī, ctum, ĕre, tr., éteindre complètement : Lucr. 5, 761 ; Capel. 9, 915 || faire périr : Apul. M. 4, 12.
2 interstinguō, ctum, ĕre, tr., parsemer, nuancer [interstinctus = distinctus ] : Plin. 37, 143 ; Tac. Ann. 4, 57 ; Stat. S. 3, 5, 90.