inveterasco
inveterasco, to grow old, become fixed, be established, continue long
Could not find inueterauerit in Logeion dictionaries.
inueterauerit perfect active subjunctive 3rd singular, future perfect active indicative 3rd singular of inveterasco
in-vĕtĕrasco, rāvi, 3, v. n. inch. (in the form inveteresco, Inscr. ap. Att. dell’ Acad. Rom. Archeol. 2, p. 46, n. 17), to grow old, to become fixed or established, to continue long (class.).
- I Lit.: quibus quisque in locis miles inveteravit, Caes. B. C. 1, 44: equites, qui inveteraverant Alexandriae bellis, id. ib. 3, 10: populi R. exercitum hiemare atque inveterascere in Gallia moleste ferebant, to settle, establish themselves, id. B. G. 2, 1: aes alienum inveterascit, Nep. Att. 2: res nostrae litterarum monumentis inveterascent et corroborabuntur, Cic. Cat. 3, 11, 26.—In perf., Plin. 12, 12, 26, § 44.—Of wine, to ripen, age, Plin. 23, 1, 23, § 44.—
- II Transf., to become fixed, inveterate: ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Caes. B. G. 5, 40: quae (macula) penitus insedit atque inveteravit in populi Romani nomine, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: inveteravit opinio perniciosa rei publicae, id. Verr. 41, 1: verbi significatio falsa, became fixed in use, Gell. 1, 22, 1: ulcus alendo, Lucr. 4, 1068: si malum inveteravit, Cels. 3, 13: intellego, in nostra civitate inveterasse, ut, etc., it has grown into use, become a custom, Cic. Off. 2, 16, 57; cf.: si inveterarit, actum est, id. Fam. 14, 3, 3.—
- B To grow old, decay, grow weak or feeble, become obsolete (post-Aug.): inveterascet hoc quoque, Tac. A. 11, 24: inter amicos, Vulg. Psa. 6, 18: ossa mea, id. ib. 31, 3: vestimenta, id. 2 Esdr. 9, 21.
inveterāsco, āvi, āscere (invetero), alt werden, I) im allg.: a) v. Lebl.: α) v. konkr. Subjj., nardo colos, si (nardus) inveteravit, nigriori melior, Plin. 12, 44. – β) v. abstr. Subjj., auf die lange Bank geschoben werden, si (res) inveteravit, actum est, Cic. ep. 14, 3, 3. – b) v. Pers., alt-, grau werden, inveteraverant hi omnes compluribus Alexandriae bellis, Caes. b. c. 3, 110, 6. – II) prägn., veraltern, a) v. Lebl., veraltern, sich einnisten, einwurzeln, fest wurzeln, sich festsetzen, sich einbürgern, gang und gäbe werden, α) v. phys. Übeln, si (res, die Krankheit) inveteraverit, Cels.: ubi inveteraverunt dolores, Cels.: ubi inveteraverit malum, Cels.: ulcus enim vivescit et inveterascit alendo, Lucr. – β) v. anderen, bes. abstr. Subjj., novas (fabulas) qui exactas feci ut iuveteraverint, Ter.: neque indulgendo inveterascere (zu einem alten Schaden werde) eorum aes alienum patiebatur, Nep.: sive illa (mala) ante provisa et exspectata sint sive inveteraverint, Cic.: cum autem hic fervor concitatioque animi inveteraverit, Cic.: ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Caes.: inveteravit iam opinio perniciosa rei publicae, Cic.: quorum iam nomen et honos inveteravit, Cic.: irroboravit inveteravitque (ist eingewurzelt und gang und gäbe geworden) falsa atque aliena verbi significatio, Gell.: quae (macula) iam insedit ac nimis inveteravit in populi Romani nomine, Cic.: res nostrae litterarum monimentis inveterascent et corroborabuntur, Cic.: passiv medial, inveterata licentia, Suet. Nero 16, 8: m. Dat., quorum iam nomen et honos inveteravit et urbi huic et hominum famae et sermonibus, ist eng (fest) verwachsen mit usw., Cic. Sull. 24: unpers., intellego in nostra civitate inveterasse (die Gewohnheit eingewurzelt ist) iam bonis temporibus, ut splendor aedilitatum ab optimis viris postuletur, Cic. de off. 2, 57. – b) v. Pers., sich einnisten, sich festsetzen, festen Fuß fassen, sich stehend aufhalten, populi Romani exercitum hiemare atque inveterascere in Gallia moleste ferebant, Caes. b. G. 2, 1, 3: quibus quisque in locis miles inveteraverit, Caes. b. c. 1, 44, 3.
See: inveterascere
invĕtĕrāscō, (12) rāvī, ĕre (invetero), intr., ¶ 1 devenir ancien, sʼenraciner, sʼinvétérer, sʼaffermir par le temps : Cic. Cat. 3, 26 ; Nep. Att. 2, 5 || sʼimplanter, sʼétablir : Cæs. G. 2, 1, 3 ; 5, 41, 5 || mûrir, prendre de lʼâge : Plin. 23, 44 ¶ 2 [fig.] sʼétablir, se fixer : Cic. Pomp. 7 || se fixer dans [avec dat.] : Cic. Sulla 24 || [impers.] inveteravit Cic. Fam. 14, 3, 3, il est passé à lʼétat de coutume, cʼest devenu une coutume ; inveteravit ut Cic. Off. 2, 57, cʼest une coutume établie que ¶ 3 devenir vieux, sʼaffaiblir : Tac. Ann. 11, 24 ; Vulg. Psalm. 6, 8.
- 1. oud worden, verouderen; ➤ inveteraverant hi omnes compluribus bellis (Caes.);
- 2. (metaf.) zich vastzetten, wortelen, wortel schieten, gewoon worden, (v. ziektes) chronisch worden; ➤ aes alienum, consuetudo inveteravit; inveteravit iam opinio perniciosa rei publicae (Cic.); in Gallia ~ zich nestelen; — m. dat. vergroeien met: honor huic urbi inveteravit; si inveterarit, actum est (Cic.) als de nieuwigheid eraf is, is het gedaan;
- 3. (Laatl.) zwak worden, verzwakken.
in-veterāscō rāvī, —, ere,
- inch, to grow old, become fixed, be established, continue long: quibus quisque in locis miles inveteraverit, Cs.: exercitum inveterascere in Galliā moleste ferebant, establish themselves, Cs.: (fabulas) feci ut inveterascerent, had a long run, T.: aes alienum inveterascit.—To become fixed, grow inveterate, be rooted: ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Cs.: inveteravit opinio perniciosa rei p.: spes est in primis diebus, nam si inveterarit, actum est: intellego in nostrā civitate inveterasse, ut, etc., has become a custom: inveterascet hoc quoque, Ta.