irrogo
irrogo, In law, to propose in opposition
Could not find irrogandum in Logeion dictionaries.
irrogandum present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of irrogo
irrŏgo (inr-), āvi, ātum (irrogassit for irrogaverit, Cic. Leg. 3, 3), 1, v. a. [in-rogo].
- To propose any thing against one: leges privatis hominibus irrogare, Cic. Dom. 17, 43: privilegia tyrannica, id. ib. 42, 110; so, privilegium, id. Sest. 30, 65: privilegia, id. Leg. 3, 4, 11.—
- II In gen., to impose, appoint, ordain, inflict: multam alicui, Cic. Mil. 14, 36: centum milium multam, Liv. 37, 58: alicui tributum, Plin. Pan. 37: poenam, Hor. S. 1, 3, 118; Liv. 5, 11; Tac. A. 13, 28; Gai. Inst. 3, 190: supplicia, id. ib. 16, 5: sibi mortem, id. ib. 4, 10: id supplicii genus, Val. Max. 1, 1, 13: labori non plus irrogandum est, quam quod somno supererit, no more is to be bestowed, Quint. 10, 3, 26: imperia dira in ipsos, to exercise, Plin. 2, 7, 5, § 21.
ir-rogo (in-rogo), āvī, ātum, āre, I) etwas beim Volke gegen jmd. in Vorschlag bringen, -beantragen und durch einen Antrag an das Volk durchsetzen, alci legem, privilegium, Cic. – II) etw. beim Volke u. (übtr.) übh. gegen jmd. beantragen, mit Genehmigung des Volkes u. (übtr.) übh. jmdm. zuerkennen, über jmd. verhängen, (alci) multam, poenam, Cic. u.a.: alci supplicium, Tac.: poenas peccatis, Hor.: poenam delictis, Lact.: mala, Lact.: tributum, Plin. pan.: imperium in alqm, ausüben, Plin.: plus labori, verwenden auf usw., Quint.: sibimet mortem irrogaret, quam patri struxerat, Tac. – ➳ Archaist. irrogassit = irrogaverit, Cic. de legg. 3, 6.
See: irrogare
irrŏgō (11) (inr-), āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 proposer devant le peuple qqch. contre qqn : legem alicui Cic. Domo 43, proposer une loi contre qqn, cf. Cic. Sest. 65 ; Leg. 3, 11 ; alicui multam Cic. Mil. 36, proposer au peuple de prononcer une amende contre qqn ¶ 2 imposer, infliger : pœnas æquas peccatis Hor. S. 1, 3, 118, prononcer des peines proportionnées aux fautes, cf. Liv. 5, 11, 13 ; Tac. Ann. 13, 28 ; labori plus irrogare Quint. 10, 3, 26, accorder plus au travail ; sibimet mortem Tac. Ann. 4, 10, se condamner à la mort.
➳ arch. inrogassit = irrogaverit Cic. Leg. 3, 6.
- 1. (een straf, boete) (officieel) voorstellen (tegen: dat.) [poenam; multam; privilegium];
- 2. (een straf) met de goedkeuring v.h. volk opleggen of uitspreken [alci supplicium, exilium];
- 3. alg. opleggen, toekennen [poenas peccatis; sibi mortem de hand aan zichzelf slaan; plus labori besteden aan].
irrogo , as, are.
罰。— ei poenam 定罰。— ei mortem 殺彼。Exilium accusatori irrogatum 罰原吿充軍。
Suggest a Translation
See an image
罰。— ei poenam 定罰。— ei mortem 殺彼。Exilium accusatori irrogatum 罰原吿充軍。
Suggest a Translation
See an image
in-rogō (irr-) āvī
- (inrogassit for inrogaverit, C.), ātus, āre.—In law, to propose in opposition: privilegium: leges privatis hominibus.—To impose, appoint, ordain, inflict: multam: centum milium multa inrogata erat, L.: peccatis poenas, H.: sibimet mortem, Ta.