iurgo
iurgo, to quarrel, brawl, dispute, scold
Could not find iurgandoque in Logeion dictionaries.
iurgandoque present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of iurgo
jurgo, āvi, ātum (ante-class. jurigo, Plaut. Merc. 1, 2, 9 (119); Brix ad Trin. 1, 2, 30), 1, v. n. and a. [from jus, not a compound of ago, v. Ritschl. Opusc. 2, 427].
- I Neutr.
- A To quarrel, brawl, dispute, scold: cedo, quid jurgabit tecum? Ter. And. 389: cum Davo egomet vidi jurgantem ancillam, id. ib. 838; Suet. Ner. 5: jurgare igitur lex putat inter se vicinos, non litigare, Cic. Rep. 4, 8, 4 (ap. Non. p. 430): ne jurgares quod, Hor. Ep. 2, 2, 22.—
- B To sue at law: apud aediles adversus lenones jurgare (al. jurgari), Just. 21, 5, 7: in proprio foro, Cod. Th. 2, 1, 6; 11, 33, 1.—
- II Act., to chide, censure, blame: haec jurgans, Liv. 8, 33; 10, 35: istis Jurgatur verbis, Hor. S. 2, 2, 100.
iūrgo, āvī, ātum, āre (urspr. iūrigo zu iurgium; vgl. Varro LL. 7, 93), I) intr. einen Wortwechsel (aus Rechthaberei u. Streitsucht) haben, zanken, streiten, A) im allg.: cum alqo, Ter.: ne iurgares, quod etc., Hor.: iurgare coepit, dicens etc., Varro fr.: iurgare lex putat inter se vicinos, non litigare, Cic. de rep. 4, 8: sed aliud iurgandi suscensendique tempus erit, Liv. – B) insbes., gerichtlich streiten, prozessieren, apud aediles adversus lenones iurgare, Iustin. 21, 5, 7 ed. Jeep (Vulg. Depon. iurgari). – in proprio foro, Cod. Theod, 2, 1, 6. – II) tr. schelten, ausschelten, alqm, Avian. fab. 1, 1: iure Trausius istis iurgatur verbis, Hor. sat. 2, 2, 100; vgl. iurgio. – ➳ iūrigo, āre, wovon iurigat, Commod. apol. 441 D.: iurigandum in via, Plaut. merc. 118 G.; vgl. Brix Plaut. trin. 68.
See: jurgare
See: jurgare
iūrgō āvī, ātus, āre
- * iūrigus; IV-, to quarrel, brawl, dispute, scold: Cedo, quid iurgabit tecum?T.: iurgare vicinos, non litigare: haec iurgans agebat, with expostulation, L.: istis Iurgatur verbis, is reproached, H.