lamentor
lamentor, to wail, moan, weep, lament
Could not find lamentando in Logeion dictionaries.
lamentando present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of lamentor
lāmentor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [lamentum],
- to wail, moan, weep, lament (class.).
- α Neutr.: lamentari, cruciari, Plaut. Mil. 4, 2, 40 (1030): quod nunc lamentari, id. Pers. 1, 3, 94 (174): praeter ceteras lamentari, Ter. And. 121: lapides flere ac lamentari cogere, Cic. de Or. 1, 57, 245: flebiliter lamentari, id. Tusc. 2, 21, 49; id. Phil. 12, 1, 2: ac plangere, Suet. Ner. 49: quid ego hic animo lamentor, Enn. ap. Don. Ter. Phorm. 821 (Ann. v. 210 Vahl.): Thetis quoque lamentando pausam fecit filio, Plaut. Truc. 4, 2, 18 (728).—
- β Act., to weep over a person or thing, to bewail, lament, bemoan: conqueri fortunam advorsam, non lamentari decet, Id viri est officium; fletus muliebri ingenio additus est, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50 (Trag. Rel. v. 268 Rib.): nam haec quidem vita mors est, quam lamentari possem, Cic. Tusc. 1, 31, 75: caecitatem, id. ib. 5, 38, 112: se ipsum, Plaut. Pers. 4, 9, 7 (744): suam matrem mortuam, Ter. Phorm. 96: ut nemo ad lamentandam tanti imperii calamitatem relinquatur, Cic. Cat. 4, 2, 4.—With object-clause, Plaut. Ps. 1, 3, 79 (308); so, cum lamentamur, non apparere labores Nostros, Hor. Ep. 2, 1, 224.—
- II Pass. (poet. and late Lat.; cf. lamento).—Part. perf. in pass. signif. (poet.), wept over, bewailed: fata per urbem Lamentata, Sil. 13, 711; so, Dindyma, resounding with lamentations, Stat. Th. 12, 224.—
- 2 Impers. pass.: maeretur, fletur, lamentatur diebus plusculis, Ap. Met. 4, 33, 12.
lāmentor, ātus sum, ārī, I) v. intr. wehklagen, heulen u. jammern, flere ac lamentari, Cic.: lamentari ac plangere, Suet.: flebiliter in vulnere, Cic.: clamor lamentantium mulierum, Liv. – Passiv unpers., maeretur, fletur, lamentatur (man wehklagt) diebus plusculis, Apul. met. 4, 33. – II) v. tr. über etwas wehklagen, etwas bejammern, minas sexaginta, Plaut.: obitum, Lucr.: vitam, Cic.: caecitatem, Cic.: se ipsum, Plaut.: matrem mortuam, Ter.: hic fratrem, propinquum ille, alius parentes lamentari, Tac. – m. folg. Acc. u. Infin., Plaut. Pseud. 313. Hor. ep. 2, 1, 224. – m. Partic. fut. act., lamentabantur in morbo quasi turpiter et miserabiliter perituri, Val. Max. 2, 6, 11. – Partiz. lāmentātus, a, um passiv, α) beweint, Sil. 13, 712. – β) mit Wehklagen erfüllt, von Wehklagen ertönend, Stat. Theb. 12, 224. – ➳ Parag. Infin. lamentarier, Plaut. Pers. 742.
See: lamentari
lāmentor, (12) ātus sum, ārī, ¶ 1 intr., pleurer, gémir, se plaindre : Pl. Mil. 1031 ; Cic. Phil. 12, 2 ; Tusc. 2, 49, etc. ¶ 2 tr., se lamenter sur, déplorer : cæcitatem Cic. Tusc. 5, 112, déplorer la cécité, cf. Cic. Tusc. 1, 75 ; Cat. 4, 4 || [avec prop. inf.] déplorer que : Pl. Ps. 313 ; Hor. Ep. 2, 1, 224 ¶ 3 lamentatus au sens pass. : a) pleuré, déploré : Sil. 13, 712 ; b) qui retentit de lamentations : Stat. Th. 12, 224 || [pass. impers.] lamentatur Apul. M. 4, 33, on se lamente.
➳ inf. -arier Pl. Pers. 742.
lāmentor ātus, ārī, dep.
- lamenta, to wail, moan, weep, lament: praetor ceteras, T.: audiebam lamentari uxorem.—To bewail, lament, bemoan: matrem mortuam, T.: vita, quam lamentari possem: ad lamentandam tanti imperi calamitatem: non apparere labores Nostros, H.