lamenta
lamenta, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament
Frieze-Dennison Vergil
lāmenta, ōrum, n.: a wailing, cry of grief, lamentation, mourning, moaning, 4.667. (sing. not in good use)
Could not find lamentaque in Logeion dictionaries.
lamentaque feminine ablative singular, feminine nominative singular, feminine vocative singular of lamenta
lamentaque neuter accusative plural, neuter vocative plural, neuter nominative plural of lamentum
lamentaque present active imperative 2nd singular of lamentor
lāmenta, ae, f. (collat. form of lamentum, q. v.): lamentas, fletus facere, Pac. ap. Non. 132, 28 (Trag. Fragm. v. 175 Rib.).
lāmenta, ae, f. (lamentor), die Wehklage, Plur., Plaut. truc. 29: lamentas, fletus facere, Pacuv. tr. 175.
1 lāmenta, æ, f. (lamentor), lamentation : Pacuv. 175.
2 lāmenta, (12) ōrum, n. , lamentations, gémissements : Cic. CM 73 ; Tusc. 2, 48 ; Virg. En. 4, 667 || gloussement [des poules] : Plin. 10, 155.
➳ sing. lamentum Vulg. Jer. 9, 10, etc.
lāmenta ōrum, n
- 1 CAL-, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament: velle mortem suam lamentis vacare: lamentis lacrimisque extinctos prosequi, L.: lamenta ac lacrimas ponunt, Ta.: in lamentis luctuque iacēre: Lamentis gemituque Tecta fremunt, V.