latito
latito, to be hid, be concealed, lie hid, hide, lurk
Could not find latitantis in Logeion dictionaries.
latitantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of latito
lătĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. n. [lateo], to be hid or concealed, to lie hid, hide, lurk (rare but class.).
- I In gen.: ille ignavissimus Mihi latitabat, Plaut. Trin. 4, 2, 83 (925): latitans Oppianicus, Cic. Clu. 13, 38: latitans aper, Hor. C. 3, 12, 11.—Of inanim. and abstr. subjects, Lucr. 1, 875 sq.: in terram latitare minute, id. 1, 890; 1, 642: invisis atque latitantibus rebus confidere, * Caes. B. C. 2, 14.—
- B Latitare aliquem, to hide from any one (post-class.), Dig. 35, 1, 8.—
- II In partic., jurid., to lie hid, keep out of the way, in order not to appear before court: qui fraudationis causa latitarit, Edict. Praet. ap. Cic. Quint. 19, 60; Gai. Inst. 3, 78: si latitare ac diutius ludificare videatur, Cic. Quint. 17, 54; id. Dom. 31, 83; Dig. 42, 4, 7, § 3 sq.
1. latito, āvī, āre (Intens. v. lateo), sich verborgen (versteckt) halten, bes. oft Partiz. latitāns, verborgen, versteckt, a) im allg.: α) v. Pers., errans, latitans, Hirt. b. G.: extrahitur domo latitans Oppianicus a Manlio, Cic.: latitans aper, Hor.: latitantes amici, Ov.: non diu latitare, Amm.: lat. per tecta, Ov., per popinas, Spart.: in tabernula, Val. Max.: interdiu in villis, Auct. b. Afr.: inter ignominiosos, Petron.: lat. rupe (unter dem F.), Ov., u. so rupe cavatā, Ov.: procul obscurā parte (im dunklen Winkel), Ov.: per multos dies, Ov. – m. Dat. vor wem? ille ignavissimus mi (mihi) latitabat, Plaut. trin. 927. – m. Acc. vor wem? = sich vor jmd. nicht sehen lassen, patronum, Pompon. dig. 35, 1, 8. – β) v. Lebl.: invisae atque latitantes res, Caes.: latitantia sidera, Ov.: quos avaritia in imo (in der Tiefe der Erde), ubi illud malum virus (unheilvolle Gift = das Geld) latitat, defodit, Sen.: herbarum genera dispertita inter terram latitare minute, Lucr.: inversis quae sub verbis latitantia cernunt, Lucr. – b) insbes., sich versteckt halten, um nicht vor Gericht zu erscheinen, Cic. Quinct. 54; de domo 83. Ulp. dig. 42, 4, 7. § 2 sqq.: fraudationis causā, Edict. praet. bei Cic. Quinct. 60 u. bei Ulp. dig. 42, 4, 7. § 1.
2. lātito, āvī, āre (latum, Supin. zu fero), immer und immer bringen, Cato bei Paul. ex Fest. 121, 12.
See: latitare
1 lătĭtō, (11) āvī, ātum, āre (lateo), intr., ¶ 1 être caché, demeurer caché : Cic. Clu. 39 ; Hor. O. 3, 12, 11 ; Lucr. 1, 875 ; ¶ 2 se cacher pour ne pas comparaître en justice : Cic. Quinct. 54 ; Domo 83 ; Ulp. Dig. 42, 4, 7.
2 lātĭtō, (16) āre (lātum de fero ), porter souvent : Cat. d. P. Fest. 121, 12.
latitō āvī, ātus, āre, freq.
- lateo, to be hid, be concealed, lie hid, hide, lurk: latitans Oppianicus: latitans aper, H.: rupe, O.—To hide from legal process: fraudationis causā.