lenonius
Could not find lenonium in Logeion dictionaries.
lenonium neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of lenonius
lēnōnĭus, a, um, adj. [1. leno],
- of or pertaining to pimping or pandering: non periclumst nequid recte monstres. Ba. Non lenoniumst (sc. recte monstrare), Plaut. Ps. 1, 3, 53 (282): aedes, id. Truc. 1, 1, 30 (51); id. Men. 3, 3, 29 (552): servitus, id. Pers. 3, 1, 1 (329): fides, id. Rud. 5, 3, 30 (1386): genus, id. Curc. 4, 2, 13 (499); id. Pers. 4, 4, 33 (591): quoi servitutem di danunt lenoniam Puero, id. Ps. 3, 1, 1 (767): pueri, Verr. Fl. Fragm. Fast. Praenest. ad VII. K. Maias (in Inscr. Orell. T. 2, p. 410): lutum lenonium, as a term of reproach, filthy pander, Plaut. Pers. 3, 3, 2 (406): jam ego hoc ipsum oppidum expugnatum faxo erit lenonium, i.e. will outwit this pander, id. Ps. 2, 4, 76 (769): Juppiter lenonius, id. ib. 1, 3, 99 (328).—Adv.: lēnōniē, v. lenonice.
lēnōnius, a, um (leno), zum Kuppeln gehörig, aedes, Plaut.: ludus, Tert.: genus, Plaut.: pueri, Verr. Flacc. fr.: caenum, als Schimpfwort, Plaut.
lēnōnĭus, (16) a, um (leno), dʼentremetteur, de corrupteur : Pl. Rud. 1386 ; Pers. 406.