memoratus
memoratus, memorable, renowned, celebrated
Could not find memoratae in Logeion dictionaries.
memoratae feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular, feminine vocative plural of memoratus
memoratae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of memoro
mĕmŏrātus, a, um, Part. and P. a., v. memoro fin. A.
mĕmŏrātus, ūs, m. [memoro],
- a mentioning, relating; a mention, relation (ante-class. and post-Aug.): istaec lepida sunt memoratui, Plaut. Bacch. 1, 1, 28 (62): estne hoc miserum memoratu, id. Cist. 2, 1, 24 (226): parva et levia memoratu, Tac. A. 4, 32; id. H. 2, 73; flumen memoratu dignum, Plin. 3, 10, 15, § 95.
1. memorātus, a, um, PAdi. (v. memoro), bekannt, berühmt, merkwürdig, haec est nobilis ad Trasimennum pugna atque inter paucas memorata populi Romani clades, Liv.: animal velocitatis memoratae, Plin.: sepulcrum illud memoratissimum, Gell. – m. Abl. (durch), vir facundiā laudatus et peritiā memoratus, Apul. de deo Socr. 17.
2. memorātus, ūs, m. (memoro), die Erwähnung, Erzählung, haec de Gordiano iuniore digna memoratus comperimus, Capit. Gord. 21, 3 P. (Jordan memoratu): istaec lepida sunt memoratui, Plaut. Bacch. 62: haec sunt, quae digna memoratui aestimavimus, Vopisc. Prob. 24, 6. – ➳ Bei dignus u.a. Adjj. halte ich memoratu für 2. Supin. von memoro (s. d. no. δ u. ε).
1 mĕmŏrātus, a, um, ¶ 1 part. de memoro ¶ 2 adjt , célèbre, fameux : Virg. En. 5, 391 ; 7, 564 || -issimus Gell. 10, 18, 4.
2 mĕmŏrātŭs, (16) ūs, m. , action de rappeler, de raconter : lepida memoratui Pl. Bacch. 62, choses jolies à dire ; digna memoratu Plin. 3, 95, faits dignes dʼêtre rapportés.
memorātus
adj.
- P. of memoro, memorable, renowned, celebrated: pugna, L.: locus Italiae famā, V.—Plurn. as subst: deae memorata, sayings, O.