mendico
mendico, to beg, ask alms
Could not find mendicando in Logeion dictionaries.
mendicando present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of mendico
mendico, āvi, ātum, 1, v. n. and a., and mendīcor, ātus sum (archaic inf. mendicarier, Plaut. Capt. prol. 13), 1, v. dep. [mendicus],
- to beg, ask for alms, go a-begging; to beg for something, solicit, obtain by begging; constr. absol. and with acc. (poet. and post-class.): mendicantem vivere, to live by begging. Plaut. Capt. 2, 2, 73 (323): quando histrionem cogis mendicarier, id. ib. prol. 13; mendicum malim mendicando vincere, id. ib. 3, 4, 16 (548).—Act.: a me mendicas malum, Plaut. Am. 4, 2, 12 (1032): aliquid mendicare, Ap. Apol. p. 287, 1.—Poet.: ejectis mendicat silva Camenis, i.e. is full of beggars, Juv. 3, 16.—Part. in pass. sense: mendicatus victa Karthagine panis, Juv. 10, 277.
mendīco, āvi, ātum, āre, u. mendīcor, ātus sum, āri (mendicus), I) intr. betteln, betteln gehen, Plaut., Sen. rhet. u.a.: ad extremam mendicandi necessitatem deductus, an den äußersten Bettelstab gebracht, Lact. – Partiz. subst., mendīcantēs, ium, m., Bettler, Sen. contr. 10, 4 (33), 24. – II) tr. um etwas betteln, etwas erbetteln, aliquid, Apul.: victum, Lact.: ab alqo malum, Plaut.: ostiatim cibum, Hieron.: mendicatus cibus, Ov., panis, Iuven. – ➳ Parag. Infin. mendicarier, Plaut. capt. prol. 13. Plaut. Vidul. fr. X Stud. (bei Non. 138, 29).
See: mendicare
mendīcō, (12) āvī, ātum, āre (mendicus), ¶ 1 intr., demander lʼaumône, mendier : Pl. Capt. 322 ; Bacch. 508 ; Juv. 3, 26 || mendicantes, ĭum, m. , mendiants : Sen. Rhet. Contr. 10, 4 (33), 24 ¶ 2 tr., mendier qqch. : Pl. Amph. 1032 ; Apul. Apol. 20 || mendicatus panis Juv. 10, 277, pain mendié.
mendīcō —, ātus, āre
- mendicus, to beg, ask alms: eiectis mendicat silva Camenis, i. e. is full of beggars, Iu.: mendicatus panis, Iu.