mimicus
mimicus, of mimes, farcical, extravagant
Could not find mimicum in Logeion dictionaries.
mimicum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of mimicus
mīmĭcus, a, um, adj., = μιμικός, of or belonging to mimes, mimic, farcical (class.).
- I Lit.: ne aut scurrilis jocus sit, aut mimicus, farcical, extravagant, Cic. de Or. 2, 59, 239; Quint. 6, 1, 47 Spald.—
- II Trop.: res mimicae et ineptae, Plin. Ep. 7, 29, 3: mors, mimic, feigned, Petr. 94, 15 —Hence, adv.: mīmĭcē, like a mime, farcically, Cat. 42, 8; Tert. Apol. 46; Sen. Contr. 2, 12, 5.
mīmicus, a, um (μιμικός), I) mimisch, actor, Schol. Iuven.: iocus, übertrieben, Cic.: haec non debent esse mimica, mimisch, komödiantenmäßig, possenhaft, Quint.: genus, Sen. rhet.: vere mimicae nuptiae, Sen. contr. 2, 4 (12), 5 K. – II) übtr., affektiert, nur scheinbar, Schein-, currus (triumphalis), Plin. pan.: mors, Petron.: quam essent mimica et inepta, Plin. ep.
cavillo ~o, i. illusione scurili vel joculari,gliwlicre hypsinge
per ‥ artem ~am et histrionicam
dulcis pernicies est assentacio, / deludens mimico stultis prestigio, / sirena mulcebris cantus obsequio / prodens inprovidos dulci naufragio
quando ~i nostri fuerunt in(lez downes
mīmĭcus, (13) a, um (μιμικός), de mime, digne dʼun mime : Cic. de Or. 2, 239 ; Quint. 6, 1, 47 || [fig.] = faux, simulé : Plin. Min. Ep. 7, 29, 3 ; Petr. 94, 15.
- 1. mimisch, toneel- [iocus overdreven];
- 2. (postklass.) (metaf.) komedie-, schijn-.
mīmicus
adj.
- , μιμικός, of mimes, farcical, extravagant: nomen: iocus.