mirandus
mirandus, wonderful, strange, singular
Frieze-Dennison Vergil
mīrandus, a, um: to be wondered at; wonderful, strange, 1.494. (mīror)
Could not find mirandum in Logeion dictionaries.
mirandum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of mirandus
mirandum present passive gerundive plural, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of miror
mīrandus, a, um, P. a., v. miror fin.
mīrandus, a, um (miror), bewundernswert, -würdig, wunderbar, haud miranda facta dicis, Plaut.: mirandumne id est? Ter.: m. altitudo, Cic.: m. fides, Stat. – mirandum in modum, auf w. Weise, Cic.
mīrandus, (12) a, um, part.-adj. de miror, étonnant, merveilleux, prodigieux : Cic. Verr. 2, 5, 60 ; mirandum in modum Cic. Att. 9, 7, 3 ; Fam. 15, 8, dʼune façon étonnante.
mīrandus
adj.
- P. of miror, wonderful, strange, singular: mirandumneid est? T.: quo minus mirandum est homines consuluisse, S.: altitudo: mirandum est, unde, etc., the wonder is, etc., Iu.: mirandum in modum, wonderfully.