moribundus
moribundus, dying, at the point of death, moribund
Frieze-Dennison Vergil
moribundus , a, um: adj. (morior), in a dying condition; ready to die, dying, 4.323; lifeless, 10.341; mortal, 6.732.
Could not find moribunda in Logeion dictionaries.
moribunda feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter accusative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular of moribundus
mŏrĭbundus, a, um, adj. [morior].
- Dying (class.): minus valet, moribundus est, Plaut. Bacch. 2, 2, 15 (193): jacentem moribundumque vidistis, Cic. Sest. 39, 85: moribundus procubuit, Liv. 26, 15: anima, Ov. Tr. 4, 5, 3.—Transf.: vox, Stat. Th. 8, 643: membra, mortal, Verg. A. 6, 732; Ap. Deo Socr. 4, p. 43 fin.: corpus, id. Mag. 50, p. 306.—
- II Act., causing death, i.e. deadly, unwholesome (poet.): moribunda a sede Pisauri, Cat. 81, 3.
moribundus, a, um (morior), I) medial: 1) im Sterben liegend, dem Tode nahe, a) von Pers.u. deren Seele: moribunda est, Plaut.: iacentem moribundumque vidisti, Cic.: moribundi ex equis lapsi sunt, Liv.: ante pedes imperatoris moribundus procubuit, Liv.: prolapsus ac moribundus festinatis lictorum manibus in carcerem raptus est, Tac.: inter cunctantes cecĭdit moribunda ministros, Verg.: cuius ab alloquiis anima haec moribunda revixit, Ov. – b) v. Lebl.: moribunda vox generi, Stat. Theb. 8, 643: dextra ex umero nervis moribunda (erstarrend) pependit, Verg. Aen. 10, 341. – 2) sterben müssend, sterblich, membra, Verg. Aen. 6, 732. Apul. de deo Socr. 4. Augustin. de civ. dei 21, 13 in. (neben terrena corpora): corpus, Apul. apol. 50. – II) aktiv = sterben machend, ungesund, tödlich, sedes, Catull. 81, 3.
fame siti ~us in deserto conquestus est
solus nempe necem cernes moribundus acerbam
cunctis jacuit jam sensibus expers, / et moribundus erat
~us successor suus, nunc noster prelatus, et a medicis in desperatione relictus, ad ejus imperium mortis evasit periculum
licet ~ae carnis fessa fragilitas fatescat
sic ‥ ad corpus vivificum prepotentis Mildrethe corpus ~um deponunt
residuum ‥ vivificantis spiritus donec ~o a corpore ‥ evaporaverit
nascimur ex ferro rursus ferro moribundae / necnon et volucris penna volitantis ad aethram
mŏrĭbundus, (11) a, um (morior), mourant, moribond : Cic. Sest. 85 ; Liv. 26, 15, 15 || mortel, qui provoque la mort : Catul. 81, 3.
- 1. op sterven liggend, stervend;
- 2. (Verg.) sterfelijk [membra];
- 3. (Catull.) doods- [sedes].
Quatenus per ejus
sacratissimam intercessionem Moribundæ paralysis a Domino mereretur
curationem.moribundus
adj.
- morior, dying, at the point of death, moribund: iacentem moribundumque vidistis: moribundus procubuit, L.: vertex, O.: Dextera pependit, in death, V.: membra, mortal, V.: sedes, i. e. fatal, Ct.