nauticus
nauticus, of ships, of sailors, ship-, naval, nautical
Frieze-Dennison Vergil
nauticus , a, um: (adj.), of ships; pertaining to seamen or sailors; nautical, 3.128.
Could not find nauticum in Logeion dictionaries.
nauticum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of nauticus
nautĭcus, a, um, adj., = ναυτικός,
- of or belonging to ships or sailors, ship-, nautical: inhibere est verbum totum nauticum, Cic. Att. 13, 21, 3: exuviae nauticae, id. Imp. Pomp. 18, 54: scientia nauticarum rerum, Caes. B. G. 3, 8; cf. Cic. N. D. 2, 60 152: clamor, Verg. A. 3, 128. panis, Plin. 22, 25, 68, § 138: pecunia, Dig. 45, 1, 122.—
- II Subst.: nautĭci, ōrum, m., sailors, seamen: Macrin nautici vocant, Liv. 37, 28; 41, 3; Plin. 16, 37, 70, § 178.
nauticus, a, um (ναυτικός), zu den Schiffen-, zu den Schiffsleuten gehörig, schiffsmännisch, Schiffs-, Schiffer-, clamor, Verg.: verbum, Cic.: instrumentum, Liv.: pinus, Schiff, Verg.: funis, Fest.: exuviae, den eroberten Schiffen abgenommene Schiffsschnäbel, Cic.: scientia rerum nauticarum, Kenntnis des Seewesens, Cic.: castra, Schiffslager, Standort der Schiffe, Nep. – fenus nauticum, Bodmerei, ICt.: mutuam pecuniam nauticam accipere ab alqo, Bodmerei für die Seereise nehmen, Scaevol. Dig. 45, 1, 122. § 1. – subst., nauticī, ōrum, m., Seeleute, Schiffsleute, Matrosen, Liv.
camellum, funem ~um
commisso gravi prelio navitico cum hostibus(
merces ~a eo quod nare videatur cum per mare transfertur
promissam canimus laude prophetica, / que lux est miseris stellaque nautica
sic ‥ ~a multitudo intravit portum cum laetitia
quin et remiges, immodice mero ingurgitati, voluptate ~a quam potus ministrabat
barbari cum ~a lascivia aggrediuntur
vos autem tumultuoso strepitu, et clamore ~o de nugis assidue disputantes, inutiliter aera verberatis
exigentibus ‥ ~is ‥ quo pretio navem locaret
~os,nedlingas
navis custos, quod etiam hic ~us ‥ dicitur
nautĭcus, (13) a, um (ναυτικός), de matelot, de nautonier, naval, nautique : Cic. Att. 13, 21, 3 ; Cæs. G. 3, 8, 1 || nautĭcī, ōrum, m. , marins, équipage dʼun navire : Liv. 37, 28 ; Plin. 16, 178.
nauticus
adj.
- , ναυτικός, of ships, of sailors, ship-, naval, nautical: verbum: scientia nauticarum rerum, Cs.: vela, H.: pinus, i. e. ship, V.— Plurm. as subst, sailors, seamen, L.