obirascor
Could not find obirati in Logeion dictionaries.
obirati perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of obirascor
obirati masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of obiratus
ŏb-īrascor, īrātus, 3,
- v. dep. n., to be angry at any thing (mostly post-Aug.; but cf. obiratio): obirascens fortunae animus, Sen. Tranq. An. 2, 11: cum male audiunt, obirascuntur. Ap. Apol. p. 275, 18; id. Flor. 3, p. 357.
- —Hence, ŏbīrātus, a, um, P. a., angered, angry: fortunae obirati, Liv. 1, 31; 42, 10; Sen. Ep. 56, 9; id. Const. 19, 2.
ob-īrāscor, īrātus, īrāscī, auf jmd. einen Ingrimm bekommen, ingrimmig werden, m. Dat., fortunae, Liv. u. Sen.: cessantibus, Apul.: oro quaesoque non obirascaris mihi, Claud. Mam. – absol., Apul. apol. 3. – Oft Partiz. obīrātus, a, um, ingrimmig, mit Dat., fortunae, Liv.: potentibus, Sen.: ambitio obirata rebus parum sibi cedentibus, Sen.
ŏbīrāscor, (13) īrātus sum, īrāscī, intr., sʼirriter contre [avec dat.] : Sen. Tranq. 2, 11 || sʼirriter : Apul. Apol. 3 || v. obiratus.