obsurdesco
obsurdesco, to become deaf
Could not find obsurdescens in Logeion dictionaries.
obsurdescens present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of obsurdesco
ob-surdesco, dŭi, 3, v. inch. n., to become deaf (class.).
- I Lit.: hoc sonitu oppletae aures hominum obsurduerunt, Cic. Rep. 6, 18, 19: si sapiens excaecatur, obsurdescat, etc., Aug. Civ. Dei, 19, 4, 4.—
- II Trop., to be deaf, not to give ear: obsurdescimus nescio quo modo, nec ea, quae ab eā (naturā) monemur, audimus, Cic. Lael. 24, 88: obsurduerunt aures hominum ad tam salutaria praecepta, Ambros. de Tobia, 3, 9.
ob-surdēsco, duī, ere, taub werden, I) eig., v. den Ohren, hoc sonitu oppletae aures hominum obsurduerunt, Cic. de rep. 6, 19: v. Menschen, si (sapiens) excaecetur, obsurdescat, obmutescat, membris debilitetur, Augustin. de civ. dei 19, 4. no. 4: im Bilde, obsurdueram stridore catenae mortalitatis meae, Augustin. conf. 2, 2. § 2. – II) übtr.: a) gegen Erinnerungen taub bleiben, Erinnerungen kein Gehör geben, v. den Ohren, obsurduerunt aures hominum ad tam salutaria praecepta, Ambros. de Tobia 3, 9: v. Menschen, Cic. de amic. 88. Augustin. serm. 21, 6: his linguis adversus prophetas obsurduit, Augustin. serm. 41, 5: u. so obs. adversus omnem veritatis tubam, Augustin. c. Iul. Pelag. 4. § 11: si obsurduisti contra veram fidei rationem, Augustin. serm. 181, 6: obsurdescens in aliis etiam nimium seriis, taub (unempfindlich) bei usw., Amm. 19, 12, 5. – b) betäubt werden, erlahmen, v. Zuständen, obsurduit iam haec in me aerumna miseria, Caecil. com. 86 R. 2
See: obsurdescere
obsurdēscō, (16) dŭī, ĕre, intr., devenir sourd [pr. et fig.] : Cic. Rep. 6, 19 ; Læl. 88.
ob-surdēscō duī, —, ere,
- inch, to become deaf: aures hominum obsurduerunt.—Fig., to be dull of apprehension: obsurdescimus.