oppilo
oppilo, to stop up, shut up
Could not find oppilatae in Logeion dictionaries.
oppilatae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of oppilo
oppīlo (obp-), āvi, ātum, 1, v. a. [obpilo],
- to stop up, shut up (rare but class; syn.: obturo, obstruo, claudo): metretam novam amurcā colluito, oppilato, Cato R. R. 100; Varr. L. L. 5, 31, 135: ostia, Lucr. 6, 725: scalis tabernae oppilatis, Cic. Phil. 2, 9: clausae portae et oppilatae, Vulg. 2 Esdr. 7, 3.
1. oppīlo, āvī, ātum, āre (ob u. 2. pilo), verstopfen, verrammen, verschließen, Cato r. r. 100. Varro LL. 5, 135: ostia, Lucr. 6, 725: scalas tabernae librariae, Cic. Phil. 2, 21: portas, Vulg. 2. Esdr. 7, 3: loca occulta, Vulg. 1. Mach. 2, 36: übtr., opp. aurem, Augustin. in psalm. 57, 10: et omnis iniquitas oppilabit os suum, Vulg. psalm. 106, 42: oppilatum est os loquentium iniqua, Augustin. in psalm. 62, 20: ora contradicentium multis et magnis ac manifestis sanctarum scripturarum testimoniis opp., zum Schweigen bringen, Augustin. c. epist. Parmen. 1.
2. oppilo, āre, rupfen, ausraufen = τίλλω. Gloss. II, 455, 34.
See: oppilare
oppīlō, (15) āvī, ātum, āre (ob, pilo), tr., boucher, obstruer : Cato Agr. 100 ; Lucr. 6, 725 ; Varro L. 5, 135 || oppilatus Cic. Phil. 2, 21.
oppīlō āvī, ātus, āre
- ob+pilo, to stop up, shut up: scalis tabernae oppilatis.