oppilo
oppilo, to stop up, shut up
Could not find oppilatis in Logeion dictionaries.
oppilatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of oppilo
oppīlo (obp-), āvi, ātum, 1, v. a. [obpilo],
- to stop up, shut up (rare but class; syn.: obturo, obstruo, claudo): metretam novam amurcā colluito, oppilato, Cato R. R. 100; Varr. L. L. 5, 31, 135: ostia, Lucr. 6, 725: scalis tabernae oppilatis, Cic. Phil. 2, 9: clausae portae et oppilatae, Vulg. 2 Esdr. 7, 3.
1. oppīlo, āvī, ātum, āre (ob u. 2. pilo), verstopfen, verrammen, verschließen, Cato r. r. 100. Varro LL. 5, 135: ostia, Lucr. 6, 725: scalas tabernae librariae, Cic. Phil. 2, 21: portas, Vulg. 2. Esdr. 7, 3: loca occulta, Vulg. 1. Mach. 2, 36: übtr., opp. aurem, Augustin. in psalm. 57, 10: et omnis iniquitas oppilabit os suum, Vulg. psalm. 106, 42: oppilatum est os loquentium iniqua, Augustin. in psalm. 62, 20: ora contradicentium multis et magnis ac manifestis sanctarum scripturarum testimoniis opp., zum Schweigen bringen, Augustin. c. epist. Parmen. 1.
2. oppilo, āre, rupfen, ausraufen = τίλλω. Gloss. II, 455, 34.
See: oppilare
oppīlō, (15) āvī, ātum, āre (ob, pilo), tr., boucher, obstruer : Cato Agr. 100 ; Lucr. 6, 725 ; Varro L. 5, 135 || oppilatus Cic. Phil. 2, 21.
oppīlō āvī, ātus, āre
- ob+pilo, to stop up, shut up: scalis tabernae oppilatis.